hayattan

KIRKPINAR GOOGLE'DA

2008-07-04T13:14:00.000+03:00

Bir Edirneli olarak bir sürpriz bu benim için

teşekkürler google

yine yol

2008-03-30T22:16:00.001+03:00

yine karar zamanı
yine heyecan yine belirsizlik
bu kez rota edirneden istanbula
nedense iyi şeyler olacak gibi hissediyorum
sevmezdim istanbulu aslında
ama sevme zamanı geldi galiba
istanbul yolcusundan...

5 günlük hava tahmini

2008-01-29T08:59:00.000+02:00

neyse ki meteoroloji diye bir bilim var. önümüzdeki 5 günü görebiliyoruz arada tahminlerde sapma olsa da

önümüzde 5 gün durumumuz byle

yavaş yavaş açılıyoruz

keşke hep böyle olsa hayat yurdumda

vize işkenceleri...

2008-01-23T21:42:00.000+02:00

Yurtdışında olduğumda görevlilerin ya da çalışanların benimle konuşmak istediklerinde sorma gereği bile duymadan ispanyolca konuşmaya başlamalarından mıdır bilinmez hep yakın hissettim İspanyolları..

geçen haftaya kadar

3 kez vize başvurusu yaptım şu kısa hayatımda 3.ünde sağolsun yunan ve italyan konsoloslukları hiç zorluk çıkarmadılar. öğretmen olduğumu kanıtlayan belgeler sanırım yeterli oldu. bir de bir miktar banka cüzdanı.

ama ispanya bozdu bu ezberimi

zeynebim azmetti yılmadı 2 kez o yolları aşındırdı, ki İstanbulu bilenler bilir. Bu yol dediğim "Beylikdüzü-Beşiktaş" arası. öyle iki adımı birazcık aşan bir yol...

ilkinde tüm belgeler hazır zarflarının içinde kuzu kuzu beklese de yetmedi görevliye fotokopilerini de istedi ne yapacaksa artık. Yapılan yanlış bir uygulama o da farkında ama sanırım kötü bir günündeydi.

2. kez gittiğinde yine farklı bahanelerle geri...

ama artık belli en azından

bir haftadır yaşanan stres bitti

gitmiyoruz

tatil rotamız: güzel yurdum türkiyeden

Ankara-Beypazarı- Amasra

hepsi cennet

Madrid nereye düşer, Sevilla nereye...

ders

2007-12-05T17:08:00.000+02:00

bugün ben hayatımda ilk kez bir cam kemik hastası biriyle tanıştım

o kadar farklı hayatlar yaşanıyor ve biz o kadar bihaberiz ki birbirimizden onu farkettim bir kez daha...

ne hayatlar yaşanıyor bilmiyoruz kendi hengamemiz içinde

Bayram'ı tanıtmak istedim size

Bayram 6. sınıf öğrencisi.

Cam kemik hastası ve ne yazık ki ileri olan tipi bu rahatsızlığın

okula gelemediği için evde özel eğitim alıyor

görevlendirilen öğretmenleri evine giderek yaşıtlarının aldığı derslerin birebir aynısını evde alıyor

çok çok zeki, çok pozitif, gözlerinin içi gülenlerden işte...

ben onunla zaman nasıl geçti anlamadım

2 saat çalıştık birlikte

onun bana verdiği ders, benim ona verebildiğimden büyüktü

saçma sapan şeyleri kafaya takma mevsiminde çok iyi geldi bana Bayram

ne olursa olsun var olma hissi güzelmiş onu anlattı konuşmadan

"kilo aldım, dolar düştü, çok yoğunum yoruluyorum ve iyi para kazanamıyorum, facebookta kimse mesaj yazmamış bugün, msnde online kimse yok, çocuğun ayakkabısı eskidi yeniyi alacak para yok, şiir yazamıyorum aç kaldım, kitabım satmadı, cd çizilmiş" vssss gibi ıvırlar zıvırlar daha bir önemsizleşti gözümde

Ben artık çarşambaları bekliyorum,

Bayram iyi ki varsın...

dostluk

2007-11-25T11:32:00.000+02:00

görüntü alıştıklarımızdan
yer bu kez İstanbul Beyazıt

EKMEK

2007-10-19T23:35:00.000+03:00

HAYAT DEVAM---BİRKAÇ ÖNERİ

2007-09-24T19:55:00.000+03:00

İlber sağolsun mesaj yazmasa bloga varlığını hatırlamayacaktım.
sağol (sun) :)
bu aralar (1-2 aydır) fotokritik hastalığı oldu bende
"fotoğraf yükle-ustalardan yorum gelsin-günün fotoğrafı-fotoğrafçısı seçil" derken boşlamışız blogu :)

hayat devam olduğu gibi
eylül geldi o da gidiyor
okulları açtık
bıdıklar akın etti yine okula
good morning-present perfect tense devam işte kaldığımız yerden
hepsinden çok da hayatı öğretmeye çalışmadayız present perfect tense ten öte
zor olanı da o zaten

hazır burdayken 1-2 tavsiye geldi içimden

tv dizilerinden---bışak sırtı-yaprak dökümü kanal d bir numara bu yıl
ezginin günlüğü şarkıları-- mesela "sarhoş balık ile topal martı"
kitap öneremiyorum çünkü elime aldığım her kitap yarım kalıyor ben öneri beklerim bu konuda ne okusak da bizi sarsa, elden bıramasak...
film---ratatuy--- fareden de aşçı olur, imkansız yoktur eğlencelik- başarılı animasyon

bu kadar şimdilik

böyle çocuklar var :)

2007-06-16T14:20:00.001+03:00

elifnurisik@hotmail.com says:
ben bu gün ingilizceye çalıştım öğretmenim hani siz biraz kitaplara unutmamakiçin göz geçirin demiştiniz ya
ozlem says:
harikasın elif
ozlem says:
çok sevindim

BİZİM BIDIKLAR MEZUN ARTIK

2007-06-13T20:47:00.000+03:00

Hayat durmuyor durduğu yerde..

ailenin en minikleri iki kuzenim biz farkında olmadan büyümüşler liseden mezun olmuşlar

çocukken saçlarına saçma sapan şekiller verip, yüzlerini her renge boyayıp ortalığa saldığımız, odalara kilitleyip arkamızdan bağırttığımız bıdıklar artık hayata atılmaya hazır.

Keplerini fırlatabildikleri kadar yukarı fırlattılar bugün

yaşlanıyorum :(

"HAYATA BİR PENCERE"

2007-06-13T20:03:00.000+03:00

Kolay değil 7 ay verilen emek var..

Yorgunluğa rağmen derslerden sonra 2 saatten fazla yapılan çalışmalar, gün yaklaştıkça artan heyecan stres, hazırlık aşamaları.

Ve sonrasında izleyen dinleyenlere yaşatılan hoş dakikalar.

bence sonuna kadar değdi verilen emeklere.

bu akşamın mimari Elif Öğretmen.

yol açtı çocuklara, neler yapabileceklerini gösterdi, hayatları boyunca unutamayacakları bir deneyim yaşattı onlara.

aylarca çalıştılar, sonunda da tadına doyulmaz bir şiir dinletisi oldu.

Ben videoyu 4-5 defa izledim, her izledeğimde tekrar bir hayat yolculuğuna çıkarıyorlar beni

hayata başlama anından son zilin çaldığı ölüm anına kadar giden bir yolculuk.

"Dar zamanlarda söyleyemediklerimizi" tekrar bir düşündük, savaşta ölen çocuklara ağladık tüm salon "çocuklar ölmesin şeker de yiyebilsinler" dileklerini içimizden tekrar ederek.

Güzeldi çok güzel

anlatmakla olmuyor

orda olmak gerekti

İyi ki varsınız çocuklar

ve iyi ki onlarlasınız Elif Öğretmen :)

Dekor

Salona sığamadık biz
:)

Sunucular Selin ve Akanay

Elif

müzik de besledi ruhumuzu

gitarda Dilşat

Dilşat "beklenen"

Gitme Lavinya

Kulisten..

Fatma çok etkili bir ses tonu var

Hoşçakal Edirnem

Kendimizi kaptırdık biraz :)

En özel an

bitti işte

2007-06-13T19:51:00.000+03:00

Bir bilmecem var çocuklarr.....

2007-05-21T20:23:00.000+03:00

EINSTEIN BULMACASI
Einstein son yüzyılda yazmış bu bulmacayı ve iddiasına göre 100 kişiden sadece 2 si çözebilirmiş.
anormal olmak ister misiniz bilmem ama bilmece burda.
Bir uğraşın bakalım..
Ben mi?
ayıp olacak söylemesi ama evet çözdüm :)
bir kağıt üzerinde çizerek yapmanızı öneririm
işte bilmece:

Önce gerekli bilgiler:
1) 5 ayrı ev var ve hepsi farklı renk
2) her evde oturanın ayrı bir uyruğu var
3) hepsi de ayrı bir içecek içiyor, ayrı bir hayvan besliyor ve ayrı marka sigara içiyor
5) bu beş kişiden hiçbiri öbürünün yaptığını yapmıyor

SORU: BALIK KİME AİT????

açıklamalar:
1. ingiliz kırmızı evde oturuyor
2. isveçlinin köpeği var
3. danimarkalı çay içiyor
4. yeşil ev beyaz evin solunda
5. yeşil evin sahibi kahve içmeyi seviyor
6. pallmal sigarası içenin bir kuşu var
7.ortadaki evde oturan süt içmeyi seviyor
8. sarı evde oturan dunhill sigarası içiyor
9. norveçli birinci evde oturuyor
10. marlboro içen kedisi olanın yanında oturuyor
11. atı olan, dunhill sigarası olanın yanında oturuyor
12. winfield sigarası içen birayı seviyor
13. mavi evin yanında norveçli oturuyor
14. alman rotmans sigarası içiyor
15. marlboro içenin komşusu sadece su içiyor

KOLAY GELSİN :)

HIDIRELLEZ ŞENLİĞİNDEN

2007-05-07T19:53:00.000+03:00

Hıdırellez Bayramı (Hıdrellez), Türk aleminde kutlanan mevsimlik biridir. Ruz-ı Hızır (Hızır günü) olarak adlandırılan hıdrellez günü, Hızır ve İlyas’ın yer yüzünde buluştukları gün olduğu savıyla kutlanmaktadır.
İslam coğrafyasına bakıldığında Hıdrellez gününün yoğunlukla Türkiye'de kutlanıldığı görülmektedir.
Bir görüşe göre; Türkler'in Orta Asya'dan getirdikleri Nevruz Bayramının başkalaşmış ve İslamlaşmış şeklidir. Öyledir ki Nevruz Bayramı kutlaması Anadolu Türkleri arasında önemini kaybetmiştir. Buna rağmen Hıdrellez eskiden beri kutlanmaktadır.

Kaynakhttp://tr.wikipedia.org/wiki/H%C4%B1d%C4%B1rellez

----

Bahar geldi kutlamak gerek

Pazar sabahı erken kalkma zahmetine rağmen çok çok güzel bir karşılama yaptık öğrencilerimle birlikte.

Yukarıda anlamını yazdım, bir de yaşananları yazıp fotoğraflamak gerek şimdi ansiklopedik bilginin yanına. :)

Sabah 8.30 da tüm katib ve katibelerim kortej için hazır.

Çok dakiktiler.

Bıyıklar eksikti onları çizdik, hazırız.

Katibe Yaren Hatun :)

Katib Muhammed Bey ve Katibesi Melek Hatun

Katib Fırat Bey ve Katibesi Yaren Hatun

Aşık ile Maşuk

(ikizler Alperen ve Ataberk)

Katib Berkan Bey ve Katibe Esra Hatun

(Modern kaldı çok bu isimler neyse)

Enes Bey-Yezdan Hatun ve Minik Ata

Saner Bey ve Yaren Hatun

Faytoncu çocuk

4 çocuk emanet edecektim

korktum bu işi kıvırabilecek mi diye ama 5 faytoncudan en iyisiydi.

Artık Katib ve katibeler yola hazır, faytonlara yerleştiler.

Sayelerinde biz de :)

Şaşkın Katip

Folklor ekibi

Katib-Katibe ve Muallimeler Faytonda

Yoldayız- istikamet Sarayiçi

Korteje katılan Türkiyenin 4 yanından gelmiş üniversite öğrencileri

"Geler derler bahar yılda bir kere

Faydalanmak gerek ondan bin kere"

Hıdırellez Ateşi

Vali Nusret Miroğlu yaktı.

Güreşçiler olmadan olmaz Hıdırellez Kutlamaları.

Protokol pehlivanları izliyor.

O kadar uzun sürdü ki aralarından ikisinin mücadelesi hiç bitmeyecek sandım.

Misafir ekiplerden Bulgar misafirler.

Ben civcivleri yani katib(e)lerimi anne-babalarına teslim ettikten sonra biraz daha izledim şenlikleri,

Yunan-Bulgar ve Türk halk oyunları, şarkılar

devam etti

akşam da kaldığı yerden devam Selimiye önünde

Bahar geldi, 3 cemre de düştü mü bu arada?

Şendik

2007-04-27T21:43:00.000+03:00

Şenliğimiz vardı geçen hafta.

hem de ne şenlik..

23 Nisan Çocuk Şenliği...

Hani öyle "sözde değil özde" şendik.

23 Nisanlar bizim neslin hafızalarında haftalarca çalışmalar sonrasında hiç hatasız sunulması hedeflenen rontlat, şiirler, folklor gösterileri olarak yerleşmiştir.

Bir de benim yaşadığım kasabada öğretmen çocuğu olunca,

yeteneğin olsun olmasın her görevde önde gitmek zorunda kalırdım.

Bir bayramda 3 kez kıyafet değiştiğimi hatırlıyorum.

Folklor giysilerimi çıkartıp okul önlüğümü giyer şiirimi okur, cicili bicilileri giyip koro yönetirdim. (Ne anlarım ki benim, kollarımı melodik bir şekilde sallardım, bir yerden ses fazla gelince o tarafın sesini kısar, dengelerdim.)

Stresti bayramlar benim için, herşey mükemmel olsun, hata olmasın sıkıntısıyla geçerdi.

Bittikten sonra da yolunda gitmeyen şeyler olduysa günlerce dert ederdim.

Şimdiki çocuklar şanslı, hep bizim hayal ettiğimiz bayramlar onların artık.

hani öyle kuralsız, törensiz, kendiğinden eğlence, ısmarlama değil.

Bu yıl kazara da olsa bizim okulumuzda öyle bir şenlik oldu.

1 haftada planlandı, hazırlandı ama çok çok güzel oldu.

çocuklar kendilerinde dans gösterileri hazırladılar, biz hiç karışmadık.

Şiirler okudular ve dans ettiler içlerinden geldiği gibi.

bize de fotoğraflamak kaldı onları.

Fotoğraflar için Sayın Rehberime teşekkürü bir borç bilirim.

Bir Tık, Bir Adım, Bir Ses

2007-04-18T21:30:00.000+03:00

http://www.kackisiyiz.com/

Bahar-Kargalar-Ne olacak halim

2007-04-15T21:21:00.000+03:00

Hani bahar gelir, ağaçlar çiçeklenir, kuşlar uyandırmaya başlar uykumuzdan..

Burda bahar geldi, ağaçlar renklendi yalnız "kuş sesleri" kısmı yok şu an bende.

hani şöyle gözlerini açınca uykudan uyandığına kızmazsın, kalkar güne başlarsın.

Bende öyle olmuyor.

Kuş sesi var tamam ama benim en korktuğum türden..

karga sesleriyle uyanıyorum ey okuyucu, günahım ne???

Evim 5. katta, bacaya en yakınım haliyle.

Ve kurtulamadığım bir kader yine benimle.

Kuşlar çok tartar, ölçer biçer öyle karar verirlermiş yuva yapacakları yerlere.

Benim evler herhalde hep güven verdi onlara ki hiç eksik olmadı kuş yuvaları.

Olsun tamam yuva kursunlar, türler devam etsin.

Yavrular da olsun ama sabahın sekizinde karınları acıkmasa da çılgınlar gibi ötmeye başlamasalar keşke

( başka kelime bulamadım burda "ötmek" değil ama başka birşey tanımlayacak kelime yok)

Sanırım bu bahar fena geçecek benim tarafımda, bir bakmak lazım karga neyi simgeler, hayra alamet olmasa gerek..

Bilen var mı karga yavrularının kuş olduklarını ve uçmaları gerektiğini farkedip çalışmaya başlamaları ne kadar sürer??

Bu bahar durum fena....

Çocuk

2007-04-05T18:52:00.000+03:00

Birkaç çocuk fotoğrafı iyi gelir hepimize :)

TİYATROLAR HAFTASI

2007-03-25T17:21:00.000+03:00

Tiyatrolar haftası bu hafta.

Trakya Üniversitesi 4 oyun gösterimi organize ediyor.

Sabancı Kültür'de..

Ben en az 2sini yakalamayı umuyorum.

Orda görüşürüz.

Gereksiz bir post...

2007-03-24T22:50:00.000+02:00

Her yerde, hayatın her alanında vardır böyleleri,

kendilerini farklı görürler, farklı köşelere yerleştirirler,

inanırlar farklı olduklarına,

herkesten de farklı olduklarını fark etmelerini ve ona göre davranmalarını beklerler.

Onlar özeldir.

Şanslısınızdır dönüp sizinle bir-iki kelime konuştularsa

ya da sadece göz ucuyla baktılarsa.

---

Bunu hakedenler vardır ayrı.

Gördüğünüzde saygıyla karışık bir telaş, heyecan yaratan, karşılaşınca şanslı hissettiren.

Onlara sözüm yok.

Benim canımı sıkan bu aralar bunu haketmeyip karşısındakine büyüklük taslayan kibirli insan grubu.

---

Gerçek hayatımda yok neyse ki böyleleri, şimdilik sadece bloglar aleminde karşılaşıyorum onlarla.

Sanırsınız ki en güzel yazıyı onlar yazar,

en güzel görüşü onlar belirtir,

en güzel sinema yorumunu onlar yaparlar,

sizin ne haddinize onlara yetişmek.

---

Bazıları daha da ileri gider,

onlara yetişemeyecek olanların ne yazacaklarına da karışmaya haklı olduklarını sanarlar.

"çok kızıyorum 10 gün bir yerde kalıp o yerle ilgili yorum yapanlara"

"bazı bloglar ne boş değil mi, bugün şunu yaptım cıvıklığında"

vs..

Gözüme çarpan yorumlar bunlar.

Blog=Online günlük

Günlük bu, bir çeşit iç döküş.

Bırak insanlar gezdikleri dağlarda gördüğü çiçeğin rengini yazsın.

"Bugün yağmur yağdı ıslandım" desin.

Ne olur yani?

Gördükçe canım sıkıldı bu üst tabaka blog insanlarının yazdıklarını.

Burunları düşse eğilip almaz tavırları.

yazmayacaktım duramadım.

şimdi onlar bunu da gereksiz bulurlar.

Onların tavsiye ettikleri filmler, felsefe yapmaya çalıştıkları yazıları yanında..

TAVSİYE(m)

2007-03-19T23:18:00.000+02:00

Ferhat Göçer yine yapmış yapacağına...

Cdsi alınmalı dinlenmeli, onunla dinlenmeli.

İlk cdden çok çok daha iyi, daha bana göre mi demeli?

Favori şarkım Vur Kadehi & Yeditepe & İsyan &..

Seçemedim

Sizin?

Pes Artık...

2007-02-25T19:04:00.000+02:00

Sınır şehri olduğumuz için Edirne'de bol bol Yunan radyosu vardır,

sinyalleri de çok net olduğu için rahatlıkla dinlenir.

Bugün yine bu radyolardan birini dinlerken kulağıma yakın geldi bir melodi.

Bir çok şarkıda bunu hissediyorum zaten,

sadece müziğin olduğu introlarda ayırt bile edemiyorsun, türkçe mi yunanca mı olduğunu.

Sonra sözler başlayınca, şarkı ilerleyince anlayabildim hangi şarkı olduğunu.

Bizde de birebir benzeri var.

Minibüste dinlemiştim ilk, melodisi hoşuma gitmişti, sözlerde iş olmasa.

Kim ve hangi şarkı:

Rober Hatemo-Senden Çok Var...

Yunanca orjinalini bilmiyorum.

Merak ettim, internette şarkıyı aradım, sonuç şöyle:

Rober Hatemo -

Senden Çok VarAlbüm:

Sihirli Değnek, 2006

Söz-Müzik: Yildiz Tilbe

Ama belki de onlar bizden esinlenmişlerdir diye düşünsem de yok yok

"Bunlardan çok var bizde...

Birrrr çok kızdımmmm

ikiiiiii hiç utanma yaptığından

oooooo senden çok varrrr

devam devam

hadeee

Şarkının başındaki "Hade" bile aynı..

Bravo Yıldız Tilbe, Bravo Rober Hatemo.

Liste başı olmayı hakediyorsunuz.

Alışkınız biz buna, ama bu kadar da aleni yapılmaz ki.

Resmen aptal yerine konuyoruz,

aman da ne güzel şarkı

hadeee yandan...

Misafirdik...

2007-02-25T17:11:00.000+02:00

Uzun zamandır ertelediğimiz

(işin aslı benim ertelememden dolayı çocukların da ertelemek zorunda kaldıkları

( huzurevi ziyaretimizi gerçekleştirdik.

6-7 ay geçmiş son ziyaretten bu yana.

Ama unutmamışlar bizi.

"Adını unuttum, ama sesini tanıyorum" dedi Arzu Teyzem.

Ağladı birkaçı, " gitmeyin, gene gelin"

Kulak misafiri olduğum bir tanesi de arkadaşına

"Bak dün ağlıyordun kimse gelmiyor diye bir sürü evladın oldu" dedi.

Biz Behice'yle sadece izledik, hiçbir şey yapmadık.

Olabilecek kadar profesyoneldi çocuklar.

Hiç kimseyi yalnız bırakmadan hepsiye ilgilendiler.

Çizdikleri resimleri verdiler.

Yorumlayamasalar da onların kendi yaptıkları resimleri odalarına asacaklar.

Daha güzel hediye olur mu bundan?

En renkli kişiliği buranın.

Her gidişimizde mutlaka şarkılar söylüyor bize, bitirince de fikrimizi soruyor.

Süpürgeciymiş gençliğinde.

"Çok güzel helva yaparım ben" diyor.

Tek yeteneği süpürgeler değil yani.

Çok da özenli giysileri.

"Beni hep memur sanarlar, hep temizdir, ütülüdür pantolonlarım."

Öyle, doğrudur hepsi.

Bizim onlarca rehberlik dersinde veremeyeceğimiz bilgileri aldılari dersleri çıkardılar onların yaşam deneyimlerinden.

Dinlediler bizi bile dinlemedikleri kadar dikkatle.

Kıskanmadım ama bu kez :)

Bir sonraki ziyaret cuma günü.

Biz 3ten sonra ordayız, gelmek isteyenleri bekleriz.

BEN BU HAFTA...

2007-02-24T23:05:00.000+02:00

****1-Ertelediklerimden vazgeçip, hepsini sıraya koydum ve hepsini teker teker hallettim.
Mesela;
---Müfettişler haftaya teftişte bizim okulda misafirler, dolayısıyla tüm eksik belgeleri tamamlanıp, imzalanıp dosyaya yerleştirdim, hazırım :)
---Çocuklarla birlikte geçen yıl hiç aksatmadan yaptığımız ama bu yıl benim ihmalim yüzünden geciken huzurevi ziyaretimizi yaptık. Çok ara vermişiz ben bocalaladım biraz. Ama çocuklar çok profesyonellerdi. Hiçbir yaşlı yalnız kalmadı, hepsiyle tek tek ilgilendiler.
---Bilgisayarımın geleneksel hafıza temizliğini yaptım, artık formata hazır.

****2-Bir kez yanlış anlaşıldım, düzeltmeye çalıştım, ne kadar başardım anlayamadım.

****3- Babacığımın doğum gününü unuttum, bunu nasıl yaptım diye kızdım kendime, 2 gün gecikmeli de olsa kutladım, mumları üfledik.

****4-Yaz gelse de nerelere attaaya gitsek diye planlamaya başladım.

****5- Bazı öğrencilerime ulaşamadım, sorunlar beni çok çok aştı. Kızdım, yetersiz kaldım tekrar kızdım.

****6-Toplantılarda hep olması gerekenleri ama bir türlü olamayanları dinledim de bir türlü "olanlara nasıl çözüm buluruz" 'a cevap bulamadım

****7-Evlenme teklifi aldım, güldüm.

****8-Bir öğrencimin(zor olanlardan) gelip "sizi öpebilir miyim öğretmenim?"iyle tüm yorgunluğumu ve stresimi attım, kendimi çok şanslı hissettim.

****9-Yapmam gereken bir telefon konuşmasını yaptım, kırgınlıkları temizledim. Ertelenenen konuşmaların 2. hala beklemede. O biraz zor gibi.

****10-Habersiz sınav yaptım, şaşırttım, korkuttum. Sonunda güzel notlar yazdım. :)

****11- Hafta bitmedi belki yarın da eklenir...

Siz neleri yaptınız, neler bir sonraki haftaya kaldı???

döndük :)

2007-02-11T20:18:00.000+02:00

Döndük yuvadayız.

Gezi notlarını ve fotoğrafları Hayattan kaldıramayacağından yeni bir blog açtım.

Gezi yazıları orda, diğer yazılar burdan öz hakika hayattanda devam edecek.

Yeni blog:

geziyorum1.blogspot.com

Yani 2. de gelecek demek

Bir de aslında "geziyorum" daha önce alınmış :)

Yanda link de var

Görüşmek üzere.

Vize tamam :)

2007-01-24T19:02:00.000+02:00

Aşılması gereken engel aşılmıştır artık yollar açık.
Geçen cuma konsoloslukta görüşme için izin alıp okuldan tam orda olmamız gereken zamanda ordaydık.
Ama güvenlik tüm dünya üzerindeki italya konsolosluklarının bilgi sistemlerinde sorun olduğunu söyledi.
İdata firmasında sevgiler burdan.
Bilenler bilir. Aracı firma, tüm belgeleri inceleyip size randevu günü vermekle sorumlular ve gerekli durumlarda iletişimi sağlamakla.
Tüm iletişim bilgilerimiz de onlarda olmasına rağmen haber verecek zamanları ve enerjileri olmamıyor çalışanlarının, iyi düşünmek lazım çok çalışıyorlar çok :)
Biz ve bizimle beraber arkada bekleyen herkes isyanlarda tabii.
Tekrar izin alacak herkes işinden gücünden.
Olmaz olamaz.
Akılcı bir çözüm önerdiler ama:
Görüşme yapıldı notu düşüldü, bizim adımıza başka biri alabilecek vize ve pasaportları.
Vize tamamdır işin özeti.
Okulda işler o kadar yoğun ki hiç yollara düşecek olduğumu farkedemedim.
Koşuşturmacalar hafifleyince artık farkındayız.
Gitmek lazım şimdi.
Bizi yolcu etmek isteyenler olursa 29 Ocakta Sabiha Gökçendeyiz
:)

Yine yollar göründü...+İtalya Vize Belgeleri

2007-01-12T18:49:00.000+02:00

Yine yol var gezmek isteyene. :)

Bir ay oldu planlamaya başlayalı belki ama planlamadan ciddi hazırlık aşamasına geçiş son 2 haftadır.

Düşünülecek ayrıntılar fazla.

İlk atlanması gereken engel vize.

Vize hem de italya vizesi.

Kendi ülkeleri ne kadar tehlikeli olursa olsun gelecekleri (doğudan geliyorsa gelen özellikle) potansiyel tehlike olarak algıladıklarından istenen belgelerin listesi oldukça kalabalık.

Bir yandan dönem sonu okuldaki son işler birikti, bir yandan Bilgisayar sınıfındaki bilgisyarların bakım zamanı, bir yandan özel dersler, üzerine de vize telaşı.

Az uyuyorum, çok düşünüyorum ama ne garip ki çok az yoruluyorum.

Bu haftasonu Cuma yorgunluğu yoktu üstümde.

Tempoyu tutturdum galiba, iş yükleri yormuyor artık.

Gerekli belgeler bu cuma itibariyle tamamlanıp İstanbul'a doğru yola çıktı.

Hayırlı olsun :)

---

Biz uğraştık, bizden sonrakilere kolaylık olsun bari.

Neler yaptık:

1-2. pasaport ve sigorta belgelerin iskeleti gibi görünse de en kolay halledilenleri.

Pasaport için Emniyet Müdürlüğüne başvuruyorsunuz. Harcı yatırdığınıza dair makbuz, fotoğraf, görev yeri belgesi ve dilekçe. Ertesi gün en geç 2 gün içinde elinizde.)

Sigorta için de 10 dakika ve yaklaşık 40 YTL yeterli.)

3. Sonra arkası beyaz fonda vize fotoğrafı bu da kolay.

(Öyle bir gülümseyin ki konsolos "ya bu çok istiyor Venedik'i görmeyi, ispanyol merdivenlerine oturmayı". Eee bir de arkası beyaz olsun tamamdır.

4. Başvuru formu (eksiksiz doldurulmuş, imzalanmış ve fotoğraf yapışturılmış şekilde)

5. "Benim param var oooo sizin ülkenizde kalmaya meraklı değilim, bir gezip görüp döneceğim vatanıma" yı kanıtlayacak kadar bir meblağ bankada olduğuna dair banka kayıtları

6. Uçak bileti rezervasyonlarınız (Confirmation maillerinin çıktısını alabilirsiniz)

7. Maaş bordronuz (son üç aylık)

8. Bu madde özel ama öğretmenseniz bir de yurtdışına çıkış izni almanız gerekiyor.

Bizi en çok yoran bu oldu. Elden takip edelim çabuk bitsin dedik ama Milli Eğitim Müdürlüğü Kayıt ofisinden başlayarak Vali yardımcısına kadar uzanan bir yolculuk oldu.

Sayamadım ama herhalde 10 kapı çalmışızdır.

Vali adına Vali yardımcısı da izin verdi.

Özlük işlerinde Hediye Hn. özendi bizim planları dinleyince, "Milanodan bir ayakkabı alın mutlaka" tavsiyesini verdi ve bir fotoğraf istedi masasına koymak için. Tamamdır, ilk sipariş :)

Müdür yardımcısı da "Hocam bizde de iyileşme var galiba" deyip gülümsedi. Anlayamadım ne demek istediğini. Meğer koca yazıyı anında okumuş, "Öğretmenlerimiz artık arayıl tatillerini İtalya'da geçiriyor, gelişiyor durum demek" dedi. Ben bunun ekonomik tatil olduğunu anlatmaya çalıştım. Aman tehlikeli, maaşların fazla geldiğini düşünmesinler...

Tüm bu belgelere ek pasaportun ilk ve son sayfalarının, varsa daha önce alınmış vizelerin, seyahat sigortasının fotokopileri de eklenecek...

Bitti mi..

Galiba...

Emin değilim, çünkü belgeler şu an yolda. Konsolosluğa ulaşmadı henüz...

Sonuç pazartesi.

Ben eksiklikler varsa yazarım tekrar.

Umarım red almayız...

Tüm bunlar işte bunun için:

2007-01-05T23:08:00.000+02:00

Bu hafta kısacık ufacıktı belki ama yetti her yönden, aşağıda anlatılacağı sebepten.

2 gün açıktı sadece okul bayram tatili olduğundan.

Ama 2 gün yetti: Çocukların söylediklerine gülmeye, geç kalanlara kızmaya, hastalık-kaza haberlerine üzülmeye, halimize şükretmeye. Yetti hepsine zaman.

En çok da "İyi ki burdayım" demeye.

Bunu söyleten sebep:

Olay bir perşembe günü öğleden sonra 6. dersin başında şekillenir.

Öğretmen Özlem 5 günlük tatil sonrası tam gün ders yapmış olup olunabilecek kadar yorgundur.

Son ders için kapıdan girer.

4A vardır sahnede.

Bir kaos, bir gürültü, bir yerleşememe, sandalye çekme, "O benim sandalyem arkasında adım yazıyor" cümleleri ile birlikte.

Öğretmen Özlem bekler sınıfın ortasında durup.

Ama kaos bitecek gibi değildir.

Kulakları tıkama, ciddi ciddi bakmalar, kitapla yüzü kapatma... (ki bu yöntemler zamanında test edilip başarısı tescillenmiştir)

Hiçbir yöntem işe yaramaz.

10 dakika kadar bir süre böyle geçtikten sonra sınıf sakinleşir.

Ayakta sessiz öğretmenin yüzüne bakmaktalardır.

Ne olmuştur ki, öğretmen köpürmek üzeredir.

Onlar ne yapmıştır???

Öğretmen küser o ders için ve ders işlememe cezası vereceğini söyler.

Bu haber 7 ve 8. sınıflar için ödül olacağından sevinç nidaları ile karşılancağı kesindir.

Ancak onlar için "Yaaaa, öğretmenimmmm lütfen, özür dileriz" ler ve sıraya vurma gibi tepkiler başgösterir.

Öğretmen hiç istifini bozmaz, zaten çok sinirlidir.

Öyle 7-8 dakika kadar öğretmen sınıfa, sınıf da öğretmene bakar.

Tam bir sabır denemesi.

Öğretmen yüzlerindeki ifadelere gülmek istese de numaraya devam.

Başladı artık oyun, sonlanacak, çaresi yok.

Biri dayanamaz özür mektubu yazmaya başlar.

Küçük yaş sınıflarında biri ne yaparsa hepsi arkasından gittikleri için tüm sınıfta bir edebiyat havası eser.

Öyle ki bir ara duygular dile gelip akrostiş çalışmalr olarak kağıda dökülür.

....

sonrası:

O anda okumadım, yumuşarım diye.

Bankada sıra beklerken okudum ve çok eğlendim, duygulandım, şanslı hissettim, güldüm.

Haftanın şiir yarışması birincileri karşınızda (Hepsi 1.)

Noktasına, virgülüne dokunmadan...

------

Özledim o güzel kokunu

Zalim kalbimi sana vericem kabul edersen

Lale kokusu var üzerinde özlettin kendini

En güzel insansın sen

Melekler gibi uçuyorum sevinçten gökyüzüne

-------

Öğretmenim özledim seni

Zalimce davranma affet beni

Laleler, güller feda olsun sana

En çok sevdiğim öğretmensin

Melek gibisin ama inadın var.

--------

Öğretmenim sizi çok seviyoruz

Zor olur öbür öğretmene alışımız

Lale gibisiniz

Elimizde yok kopya

Melek gibisiniz

-------

İngilizceyi öğreten

Sensin bana öğretmenim

Bizi sevindirdin

Bizi neşelendirdin öğretmenim.

Senin dersine girerken

Bir heycan bir sevinç

Kaplar kalbimi

Derse girmenizi heycanla beklerim.

------

Özellerin özeli

Zekilerin zekisi

Lalelerin bir tanesi

Evet deyin ne olur

Melek öğretmenim

------

Sınıfa girince her sabah

Güler yüzünle gelince

Güzel ders işlerdik orada

Orası bizim sınıfımız değil

Senin sınıfın

Şimdi küstün bize konuşmuyorsun

Artık ders işlemiyoruz

Sizinle birlikte

İşallah bizi ad edersin.

------

Ben bunu sevdim.

Arada bir kızar gibi yapmak lazım...

Yoksa bir daha nerden bulurum böyle şiirleri, kim yazar ???

İYİ YILLAR

2007-01-01T15:41:00.000+02:00

İYİ YILLAR OLSUN HERKESE...

GELEN GİDENİ ARATMASIN.

HERŞEY YOLUNDA GİTSİN.

MAAŞLARA GÜZEL ZAMLAR GELSİN.

KİŞİ BAŞINA DÜŞEN MİLLİ GELİR ARTSIN.

PARASI ÇOK OLANLAR AZ DA OLSA OLMAYANLARI DA HATIRLASIN.

TRAFİK TIKANMASIN.

DEPREM OLMASIN. ARTÇISI DA ÖNCÜSÜ DE OLMASIN.

ÖĞRENCİLER SINAVLARDA ÇOK ÇOK BAŞARILI OLSUN.

(ÖZELLİKLE BİZİMKİLER)

HUZUR OLSUN.

SAĞLIK OLSUN.

2007 UNUTTURSUN UNUTMAMIZ GEREKENLERİ

ötesi yok

2006-12-26T20:37:00.000+02:00

I am the 809,044,396 richest person in the WORLD (Dünyanın en zengin 809,044,396. insanıyım)

2006-12-23T19:33:00.000+02:00

You are the 809,044,396richest person in the world!
You're in the TOP 13.48%richest people in the world!

NASIL OLUYOR BEN DE ANLAYAMADIM AMA TÜRKİYEDEKİ BİR ÖĞRETMEN MAAŞI İLE BEN DÜNYANIN EN ZENGİN 809 MİLYON KÜSÜRÜNCÜ İNSANIYMIŞIM

YUKARIDAKİ ÖLÇEKTE SAĞDAN 13. ADAMCIK BENİ İŞARET EDİYOR YANİ

TELAŞTAYIM ŞİMDİ

BAĞIŞ YAPMALIYIM

2006 biterken...

2006-12-16T22:12:00.000+02:00

2006'yı da yolculamak üzereyken geçen yıl bu yıla dair planlarım geldi aklıma.
Şöyle bir baktım da 2006'yı sevmekte haksız olmadığımı farkettim.
Galiba o da benimle iyi anlaştı.
Çünkü yazdığım 7 maddenin 6.5'luk kısmını gerçekleştirmişim ki bu hiç fena değil.
Aslında yazarken bile bir kısmı plan değil de daha çok hayal gibi gelmişti.
Yarım puanlık fark da 6. maddeden kaybettim. Düzenlendiler ama henüz ciltlenme yolunda matbaaya doğru bir ilerleme kaydetmiş değiller. Arık 2007 'ye kalsın bu yarım da...

1. Emanet kitaplar okunup yerlerine teslim edilecek..
(bir tane bile yok emanet kitap. hepsi sahibine teslim)

2. İtalya için para biriktirilecek, yaz tatilinde önce Yunanistan sonra adası'ndan feribotla İtalya'ya geçiş (sonrası spontane olsun :) )
(Aynen burda yazdığı gibi oldu. Spontane ki o kadar olur. Ertesi gün hangi şehirdesin bilmeden)

3. Cevap bekleyen mektuplar yazılıp postalanacak, e-mailden olabildiği kadar uzak durulacak
(Aynen uygulandı...)

4. Yılın ilk ayında tatilde Ankara ziyareti.. Özledik dimi Dostum ve Canım... Önce keşf-i İstanbul sonra trenle ( mutlaka Haydarpaşadan çıkılmalı yola.. ) Ankara, Kızılay, Kale, Tunalı, Kuğulu Odtü kampüs, yurtlar bölgesi, şelale, Hasan Amcanın çay evi, Taşfırın... Bitmez bu lisre.. Gidilecek işte ...
(Tekrarında sıra şimdi)

5. Odaya yeni bir kitaplık ve Cd rafı. ve Tebdil-i Dizayn yapılacak... Masa pencere kenarında olması tercih...
(Raflar yerleşeli çok oluyor ama Tebdili dizayn bugüne kaldı. Ama yıl bitmeden olduğundan bundan da geçer not)

6. Üniversitede kitapları kaynak dosyalar düzenlenecek, gerekli olanlar ciltlenecek.. ( Atmaya kıyamıyorumm)
(Bu maddeden işte yarım puan kayıp)

7. Geleneksel Cep telefonu rehber temizliği yapılacak, aranmayan numaralar toptan silinecek ( vee eminim bir kısmına tamamen silmeye kıyılamayıp bir defterciğe not edilecek yine.. heo böyle oluyor... )
(Yeniden bir temizlik gerekli artık)

2007 listem henüz hazır değil.
:)

(Ben) BU HAFTA

2006-12-10T16:04:00.000+02:00

Bol bol ödev kağıdı okudum.

Alışveriş yaptım.

Güzel bir haftasonu geçirdim yoğun sise rağmen.

Bir bebek yolda yürürken bacağıma sarılınca mutlu oldum, cuma hafta yorgunluğumu attım. :)

Blogumu boşladım.

Spora başladım.

Çocuklara blog oluşturmayı öğrettim sayımız çoğalacak yakında.

Toplantısız törensiz bir cuma sabahı dersin olmamasının keyfine baktım.

Çok çok fotoğraf çektim.

Çok çok özledim özlemem gerekenleri.

Telefon sapığıma sinirlenmedim.

Okuduğum kitabı bitiremedim yine.

Bir öğrencim "Çalışınca oluyormuş öğretmenim" deyince mutlu oldum.

Çocukluğumun çikolatası tadellenin yeni versiy0nunun tadına baktım, beğenmedim.

siz???

Harikalar, kaçırdığım programlara yanarım :(

2006-11-29T22:19:00.000+02:00

Yönetmen:
İsmail Güngör
Yapımcı:
İsmail Güngör ve Serkan Kardaş
Sunucular:
Funda Arar,Kıraç
Biliyoruz, bıktınız.

Çoğu birbirinin aynı, nitelikli müzikten uzak, müzik - eğlence adı altında sizlere sunulan programları izlemekten çok sıkıldınız.

Oysa, şöyle sevdiğiniz isimlerin sunduğu, hatta yine sevdiğiniz isimlerin konuk olacağı ve kaliteli müzikleri dinleyebileceğiniz programlar olsa diye düşünüyorsunuz.

Bir taraftan eğlenceli ve hoş vakit geçirip, müziğe ve sohbete doyarken bir taraftan da şansı yakalayabileceğiniz bir program hoş olmaz mı?

Elbette olur.

Şans sizinle olsun

TRT-1 ekranlarına gelen “Gölgeler”, inanıyoruz ki, 70 dakika boyunca çok güzel vakit geçirmenize aracı olacak.

Bir taraftan da “Şans Topu” çekilişiyle şansı yakalama fırsatı bulacaksınız.

Sevdiğiniz sanatçıların, yorumlarını genelde “canlı” yapacakları programda, ayrıca sunucularla da düetler yer alacak. S

unucuların kim olduğunu söylemeyi mi unuttuk?

Olur mu hiç, “tatlıyı” sona saklıyoruz.

Sesleriyle, yorumlarıyla, besteleriyle kulağımızda harika tınılar bırakan iki ünlü isim sunuyor “Gölgeler”i: Kıraç ve Funda Arar...

Hiç kuşkusuz bu iki isimle hem müzik dolu dakikalar, hem de müzik tadında sohbetler izleyeceğiz TRT ekranlarında.

Funda Arar ve Kıraç, her hafta iki konuk ağırlayacaklar. Ustalar anılacak

Programa müzik dünyasının unutulmaz yıldızları da konuk olacak.

“Gölgeler”de her hafta, unutulmaz beste ve yorumlara imzalarını atmış, ancak bugün aramızda olmayan ustalardan birisi anılacak.

Cem Karaca, Barış Manço, Elvis Presley gibi müzikseverlerin gönlünde yaşayan ustalarla nostaljik yolculuklara çıkılacak.

Elbette, Neşet Ertaş gibi, varlığıyla bizleri mutlu eden ustalar da programı eserleriyle onurlandıracaklar.
Yayın
29.11.2006 20:30 / TRT1

(Kaynak:www.trt.net.tr/wwwtrt/progdetay.aspx?tur=TV&proid=4266 - 42k )

24 KASIMDI :)

2006-11-25T15:20:00.000+02:00

Ne mutlu bize ki bize özel bir günümüz var. Hem de Dünya Öğretmenler gününün dışında Türk Öğretmenlere özel bir gün.
24 Kasım 1981 den bu yana 24 Kasım bizim.
Kendimi bildim bileli kutluyorum ben bu günü.
Annemlerle başladı kutlamalar.
Zaten hayatım öğretmen odalarında geçti.
Öğretmenler günlerini beklerdim ben hep.
Çünkü anne-babamın öğrencileri köy çocukları hediyeler getirirlerdi.
Selpaklar, yün patikler, eşarplar.
En büyük keyfiydi işin o günün akşamı o selpakları saymak.
En güzel kokanları yürütüp kendi dolabıma saklardım.
Şimsi sıra bende.
Bana hediyeler getiriyor öğrencilerim.
Fotoğraf çerçeveleri, pelüş anahtarlıklar, ayıcıklı kupalar, defterler, bol bol çiçek.
Yakında bir hediyelik eşya dükkanı açabilecek kadar hediye olacak.
Ama kıyamam.
Belki Oyuncak Müzesi açarım ben de Sunay Akın gibi.
Dünden 1-2 kare...

uzun ve yorucu törenden sonra yemeği hak ettik sanırım.

Biz bir aileyiz. :)

Gönül Öğretmenim.

Daha önce de bahsetmişimdir ondan.

Her öğretmen özeldir.

Ama onunla çok taze bir olay yaşadığımız için yazmam gerek.

O öğretmenliği annelikle de harmanlıyor.

Öğrencilerinden bir benim dersime girerken hastalanınca sağlık ocağına indirdim.

O da geldi hemen.

Başucundan ayrılmadı.

Dayanamayınca çıktı koridorda ağladı, tekrar geldi.

Annesi yetişememişti, ambulans gelince öğrencisiyle hastaeye gitti.

Saatlerce bekledi.

Anneden farkı var mı bu yaptıklarının?

İyi ki varsınız.

(O şimdi bu yazıyı okuyunca ağlar eminim)

En şeker öğrencilerim Cansu ve Çağlanur.

Biz dışarıya fotoğraf çekmeye çıkarken bizi kapıda yakaladılar.

Ellerinde hediyeler.

İyi ki onlar da var :)

Hediyeler için değil aman yanlış anlaşılmasın.

Rehberim.

Geçen yıl öğretmenler gününde de buna benzer bir fotoğrafımız vardı.

Yemin töreninde de yanımdaydı.

İzindeyim.

2 yıl doldu.

"ilk öğretmenin kimdi senin

kim öğretti alfabeyi.

ABC"

isimli tiyatral komedi oyuncuları toplu olarak...

KUŞLARRRRR....

2006-11-22T21:08:00.000+02:00

Edirneyi kuşlar istila etti bu gün.
Yüzlercesi, belki daha fazla, ne kadar abartmalı bilmiyorum.

Ama çok işte.

Ata Demirer'in Avrupa Yakasında falcı olup "KUŞLARRRRRRRRRR" diye çığlıklar attığı bölüm geldi, korktum sonra güldüm.

Kuşlarrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Manyetik Rezonans dedikleri...

2006-11-21T22:06:00.000+02:00

Hep görürüz yerli dizilerde, türk işi dramlarda.

Filmin ana karakteri feci hastadır, kurtuluşu zor olanlarından.

Doktora gidilir, bir sürü test verilir.

Bu testlerin en işkencevari olanı MR dır. (halk arasında EMAR, açılımı "manyetik rezonans")

Fırına benzeyen bir yere doğru tepside yatar pozisyonda gönderilir hastamız, yüzünde de mutlaka mahzun bir ifade olacak, kaçınılmaz.

Hep izlerdik bunları, inanırdık inanmazdık ayrı.

Başa gelince anlıyorsun durumun fenalığını.

Bir gün öncesinden başladı bende sıkıntı.

İlaç aldığım eczacı bile "offf çok zor çekilir MR" deyince başlamıştı bende "çektirmesem mi acaba?" lar.

Radyoloji koridorlarında yürümeye başlayınca içimdeki mengenenin uyguladığı güç arttı her adımda.

Kalabalık bir salon.

Neyse ki her hastanın yanında 2 kişi var en az.

O kadar destek lazım yani, anlayın artık.

Çabucak eriyor o kalabalık.

Sıra bende.

Adım okunuyor.

Tıpış tıpış içeri.

Çizmeler çıkmalıymış ve metal ne varsa.

Tamam.

Uzandığın yer bir tepsi, başka ifadesi yok.

İçine girdiğim yere bakamadım.

Gözler kapalı, MR deneyimi olanlardan öyle duymuştum.

İşe yaradı.

İçeri girince açtım gözlerimi.

Ama sadece beyazlık var.

Baş sabitlendiği için nerde olduğunu anlayamıyorsun.

Intern uyarmıştı, çok gürültü olacak diye ama bu kadarını tahmin etmemiştim.

Nasıl anlatılır, neye benzetilir.

Elektro müzik gibi, sevenler düşünebilirler.

Ama biraz pahalı bir konser olabilir bu.

Tempo da tutamıyorsun haliyle.

Baş sabit olacak çünkü, emir büyük yerden. Yoksa baştan başlar bu çile.

Sonlara doğru zaman kavramı gitti bende.

Son 2 dakikada elimdeki ikaz topunu sıkmamak için zor tuttum kendimi.

Boğuluyorsun, feci bir sıcak.

Bir süre sonra iyice saçmalığa sarıp tepsi hareket ediyor gibi hissetmeye başladım.

Neyse ki 15 dakika sürdü sadece.

Tepsi gerçekten harekete geçti ve ohhhh dışardayım.

Kafesten kurtuluyorum.

Ama sesler hala kulağımda.

Intern "iyi misin?" diye soruyor, hiçbir fikrim yok ne halde olduğum hakkında.

Sarsılmış görünüyor olmalıyım ki "Yavaş" diyor ben kalkarken.

Yalpalayabilirim o elektrodan sonra.

Geçmiş olsun bana ve MR dan gelen geçen herkese.

TAŞRADA TİYATRO :)

2006-11-16T18:50:00.000+02:00

Çok beklenir taşra kentlerde tiyatro.
Şanslıysa ayda bir ziyaret edilir, sponsor kuruluş bulursa tabii.
Bu yüzden seçme şansı yoktur.
Ne sunulursa onu alır taşrada tiyatro seven kişi.
Ankara'da okurken farkında değilmişiz.
Giderdik ama gerektiği kadar değil.
Şimdi hani diyorum "Keşke olsa da haftada bir gitsek"
Söz tutulmaz belki ama bir tiyatrosu olsa keşke Edirne'nin de.
Sıradaki oyun Edirne'de VATAN KURTARAN ŞABAN.
Haldun Taner oyunu, güncelleştirilmiş Ankara Ekin Tiyatrosu tarafından.
Keyifliydi, beğendim ben.
En sevdiğim replik "Boşuna beklersin Godot'yu. Godot gelmez, son ona gitmezsen"
Buna benzerdi, tam sözcükleri hatırlamıyorum.
Gidenler sizin yorumlarınız??

ÇOK ÖZLEDİK

2006-11-10T19:35:00.000+02:00

KAR YAĞDI BÖYLE OLDU :)

2006-11-03T10:13:00.000+02:00

Edirne'ye yılın ilk karı yağdı.

Ama biraz göstermelik bu kar.

Az şimdilik.

Geçen yıl da böyle olmuştu.

Önce az, sonra asıl kar gelmişti.

Bekliyoruz

Ailecek evdeler artık.

Kış geldi.

"Kim çıkacak ya bu havada evden!"

CUMHURİYET BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN

2006-10-29T19:18:00.000+02:00

Sabah erkenden kalkıp tören alanına gidecektim,

orda olmak lazımdı gerçekten.

Özellikle bu aralar.

Ama olmadı.

Sabah uyandığımda sağ elim benim değil gibiydi.

Uyuşma elimden dilime burnuma kadar dağılınca ve 1 saat kadar sürünce bayram izleme hevesim bende kaldı bu yıl için.

Salı günü nörolojideyim çaresine bakılacak,

ama zaman geçmeden söylemek istedim

Uyuşukluk elimde benim sadece fiziksel neyse ki.

Uyuşukluk beyninde olanlara insat burdan bir kez de ben:

CUMHURİYET KUTLU OLSUN

BİZ BURDAYIZ

Tesadüf :)

2006-10-26T21:16:00.000+03:00

Close up portrait of 90-year-old Arabic woman, Bahariya Oasis, Libyan Desert, Egypt

(http://www.phototravels.net/egypt/egypt-p/egypt-p-037.html)

acı hatıraların odasını terk etti

ötekine geçti

göz yaşlarım orda kaldı

ne evlere sığıyorum ne sokaklara

...

daha ne söyliyeyim

bilmiyorum ki

...

beni yedin bitirdin

kırdın geçirdin

böyle bitirdin

çok çok çok kötü geçirdin

burnumdan getirdin

yedin bitirdin

şu sıralar çok yalnızım

kendimle konuşuyorum

...

sibiryadan beterdir yatak

yattım mı başlıyor panik atak

ağlıyorum sanıyorsun sadece

ne uyku var ne dur durak

sen kendine müslüman

bu aşk değil

bu tekme tokat

beni yedin bitirdin

kırdın geçirdin

böyle bitirdin

çok kötü geçirdin

burnumdan getirdin

yedin bitirdin

Bu fotoğrafa gözüm değdiğinde kulağımda Nazan Öncel

"Burnumdan getirdin" deyince

aklıma geldi hayatın daha başlangıcında bir tesadüf olduğu

ve sonrasının da her yanının tesadüflerle dolu olduğu.

Söylemiş midir bu teyze bu şarkıları zamanında birilerine?

Belki???

2006-10-22T21:21:00.000+03:00

MUTLU BAYRAMLAR OLSUN HERKESE

WAR IS THE WORST IN THE WORLD

2006-10-20T23:46:00.000+03:00

Bu hafta 8. sınıflarda gramer konumuz Superlatives (üstünlük dereceleri).

Bir alıştırmada verilen sıfatlarla cümleler kurmaları bekleniyordu.

Alışılmış cümleler geldi ders boyunca.

Ali okulun en uzun boylu öğrencisi, çorba en lezzetli yemek, matematik en zor ders.

Kaptılar kuralları ama

En güzeli, en özeli dersin sonuna saklamış Hatice.

Zil çaldı ama o el kaldırıp dedi ki "Öğretmenim bonus vermeyin, ben okumak istiyorum cümlemi"

İyi ki de 10 saniye daha beklemişiz.

Gelen cümle şuydu:

"WAR IS THE WORST IN THE WORLD"

Savaş kötü en kötü.

Sadece melodik bir cümle değil bu.

Benim ülkemde çocuklar savaşı sevmiyor.

O haberlerdeki şiddete güzellemeler yalan.

Onlar bizden daha iyi görüyor, biliyor en iyiyi, en kötüyü.

Superlatives en iyi bildikleri konu onların.

Sınıf panosuna asılacak bu, söz aldım ondan.

Eskiden...

2006-10-17T23:43:00.000+03:00

Böyle cümleler kuracağım aklıma gelmezdi ama başa geldi, kaçış yok.
En kızdığım cümlelerdi: "Bizim zamanımızda..." diye başlayan ve ikinci bölümünün duruma ve olaya göre değiştiği o şablon cümlelerde.
Biraz Can Dündar yazısı gibi olacak ama çok içimden geldi.

Can Abi affola

Bu da benden
Sıra bende:
"Benim çocukluğumda....

Siyah önlüksüz olmazdı.
Neden siyahtı bilmiyordum, hala da çözemedim.

Matara boyunda olacak, çanta da aynen bu şekilde üstten açılan tek gözlü, içine Hayat bilgisi kitabı demirbaşı, en fazla 1-2 defter daha sığacak, tercihen kırmızı olacak

Böyle eskiciler geçerdi,

küfesinin içinin en iyi saklanma yeri olduğu

"Arzuhalci" ler word'ten çok daha önce.

Kaç kişi hatırlıyor?

Yoğurt DanoneSA, Yovita, Yogi vs vs değildi.

Yoğurttu

Çileklisi de yoktu,

kemikleri çabucak geliştirip,

3 ay sonra okulun basketbol takımına girmemizi sağlayan mucize yoğurtlar da

Sokaklarda horoz şekeri, pamuk şeker satılırdı.

Pamuk şekerlerinin yapımı sırasında uğradığı işlemler hakkında rivayetler muhtelif.

Benim çocukluğumun kabusunu yazmam burda, ısrar etmeyin.

GOOGLE SEN NELERE KADİRSİN? :)

2006-10-13T23:23:00.000+03:00

"Google işte, arıyoruz orda." deyip geçiyoruz

ama aslında hayatımın nasıl da merkezindeymiş.

Ne lazımsa oraya koşmuşum son zamanlarda, az önce farkettim.

O da bıkmadan usanmadan ne bulursa sunmuş bana.

Ben özel olarak kaydetmesi için ayarlamamıştım

ama google daha önce yaptığım tüm aramaları saklamış,

"tekrar lazım olur benim sahibe." diye düşünmüş olacak. :)

Bu aramalar birbirinden o kadar alakasız ki, google nasıl bir alem işte bu anlatıyor.

Birkaç örnek:

---"mikrodalgada tavuk"
---4. sınıf ingilizce plan
---academic calender busel
---ahtapot salatası
---balkan müzik
---classroom posters
---elif şafak mahrem
---english for kids
---ful yaprakları
---gezi blog
---greetings in english
---haluk levent son
---ilköğretim yönetmeliği
---manuel fotoğraf makinası
---prag places to see
---prag ucuz bilet

uzar bu liste, kestim.

Hem işte hayatı kolaylaştırmış,

hem evde karın doyurmuş,

dinlenecek müzikler, gezilecek şehirleri sunmuş,

bedava ders materyalı bulup getirmiş bana.

Daha ne yapsın.

Google artık dostumsun :)

Siz neleri aradınız en son?

Bu çocuklar...

2006-10-04T23:22:00.000+03:00

Çocukların ödevlerini okurken çok eğleniyorum ben,

o kadar saf ki düşünceleri, hiç katılıksız.

Hani o "Dikkat Yazılı Var" kitabını aratmıyor cevapları, ödevlerine yazdıkları.

Gülümsetiyorlar bol bol.

Bir tane taze çocuk hayali size.

Ödev kağıdı üzerinde isim yok, olsa da yazmazdım.

Yazsam tanır mısınız, hayır.

Tanısanız, kötü mü, üzülür mü, hayır.

Sevinir aksine.

Neyse uzattım gereksiz...

Ödev konusu: İngilizcede ilk ünitede öğrendiklerini, öğrenemediklerini, zorladıkları bölümler (varsa), ingilizce hakkında hissettikleri (korkuyorum, seviyorum, bilmiyorum vs...) ve İngilizce öğrenmenin onlara neler katacağı. Bir bakıma öz-değerlendirme.

Bir çocuğum şöyle yazmış:

Aynen ekliyorum

"İngilizce en sevdiğim derstir. (Güzel burası )

Ben ingilizceyi öğrenmek istiyorum (Daha da güzel)

ve büyüyünce bandıraya (balayı demek istiyor) gideceğim. (İşte ingilizce öğrenme amacı :)

Evlenmezsem Onur'la gideceğim. (Her durumda gerekli ingilizce, hele Onur'la gidilecekse şart)

Ben ingilizceden hiç ama hiç korkmuyorum. (Vurguya dikkat, korkmadığını anladık değil mi? )

Artık hep ingilizce istiyorum. (Tabii şart artık)

Puppet Show ...

2006-10-03T20:05:00.000+03:00

4. sınıfların ingilizce ders kitapları tam şenlik bu yıl. Hem öğretmene, hem öğrenciye. Bulmacalar, kukla yapımı, şarkılar. Ne ararsak var. Bu hafta resim dersinde hissettim kendimi.
Kitaptaki alıştırmalar boyama, kesme, yağıştırma şeklinde olunca.
İlk aşamada kitaptaki şablon kuklalar boyanıyor.
Sonra kesiliyor, evet kitabı doğradık, ne yapalım Milli Eğitim Bakanlığı Talim Terbiye uygun gördüyse, bir edepsizlik yok bunda. Kitapları kestik biraz.

Bu da benim kuklam: Molly

Kuklalar tanışıyor.

"Hi, I'm Molly Monkey. What's your name?" :)

Kuklalara yaşam veriyoruz.

Postadan Bloga

2006-10-02T21:17:00.000+03:00

Postadan yeni fotoğraflar geldi.

Ben hala biraz zaman ayırıp interrail blogu açamadım.

Üşenmeyip açanların bloglarını bir güzel okuyorum keyifle.

Ama olacak, söz verdim :)

O blog olana kadar bir iki fotoğraf seyrinize...

Hani bazı şehirler için "kalemle çizilmiş gibi" denir, düzenini anlatmak için.

Atina o şehirlerden.

Yollar düzenli ama o kadar büyük ki kaybolmadan olmuyor içinde.

16 saat deniz yolculuğu sonrası bünyeyi toparlama çabasıyla temiz hava molasında.

Arkada görünen kara parçaları yeni ülke İtalya.

Çok yakın görünse de 2 saatimizi aldı.

Tek giriş vizem sayesinde biraz tedirginlik var,

Tek giriş Shengen beni kapıdan geri döndürebilirdi:)

Şanslı ayaklar,

İtalya'ya 15 kala

Roma sokakları.

Romalıdan çok misafirler var sokaklarında.

Öyle ki artık onlar yabancı, biz yerli

Roma, İspanyol Merdivenleri.

İnsanlar öyle sereserpe oturup dinleniyor,

Roma turu yoruyor malum.

POSTMODERN SANAT DEDİKLERİ BU OLMALI

2006-09-28T17:20:00.000+03:00

Anı tamam, ama nasıl?

2006-09-27T17:35:00.000+03:00

Hazır okulda Fotoğrafçılık Kulübü açmışken

ilk toplantımızda çocuklara bunu göstermeye karar verdim?

"Neden fotoğraf çekeriz?"sorusunu düşündürecek daha iyi bir araç yok gibi :)

EN EN EN

2006-09-23T21:57:00.000+03:00

Bu sıralar hayatımın En'lerim:

En kızdıran:
Bir meslektaşımın öğrencileri haremlik-selamlık bir oturma düzeninde yerleştirmesi. Çocukların tam yaşama bakışlarının oluştuğu çağlarında karşı cins arkadaşlarından uzak durmaları gerektiği düşüncesine alış(tırıl)maları. Korkuyorum :(

En üzen:
Okulun ilk günü, 1. sınıfların ilk heyecanları, yüzlerindeki ifadeler, bizi saatlerce bahçede oturtup içeri girmekte direnen bıdık Fatih'in yerlerdeki halleri, İstanbul, Ortaköy, Miniatürk, Yeşil Sera'da kahvaltı, masklı hallerimiz vs vs.. 800den fazla fotoğrafı DVD'nin bir an okumakta direnmesi sonucu hepsini kaybetmem

En korkutan, çaresiz hissettiren:
Bir öğrencinin derste epilepsi krizi geçirmesi, gelen doktorun herşeyi ellerime bırakıp
"Açın hocam ağzını hadi" demesi, çocuğun kilitlenen ağzını açamayışım, yaşamla-ölüm arasında kalışı(ımız)

En rahatlatan:
Krizi atlatan öğrencinin 2 saniyelik gülümseyişi, gelen ambulans, 2 gün sonra öğrencinin sağ salim dönmesi.

En güldüren:
En bilinçli (!) velilerimizden birinin cümlesi "Ya hocam bunlar ikiz zaten, aynılar, onun resmi kalmamış, öbürününkinden yapıştırıver"

En huzur veren:
Rehberimde hiç planlamadan yapılan çay sohbeti... Ellerine sağlık tekrar... İyi ki benim Rehberim o :)

En ıslatan, üşüten ve sonrasında hapşırtan:
Cuma günü çarşıda yakalayan yağmur

En şanslı hissettiren:
"Sen özelsin, bitanesin.." cümleleri. Megolaman değilim yanlış anlaşılmasın, ama hangimiz gülümsememz bunları duyunca. Hepimiz bir taneyiz zaten, hangimizden 2 tane var?

En çok dinleten:
Hepsi'nin Pepsilik şarkıları "Kaç Yıl Geçti Aradan" ve "Tempo"
Antonis Remos'tan ne gelirse
İncesaz

En heves ettiğim:
http://www.netfotograf.com/
Okulda yeni bir kulüp açtık, fotoğrafçılık.
Zaten toplantıda adı geçince herkesin bakışları bana döndü istemsiz.
Yaşasın, okulda minik fotoğrafçılar dolaşacak koridorlarda...
EFOT yardımların gerekli bize.

En yoran:
15.15'te başlayıp 19.30'da biten Kurul Toplantısı...
Ayrıntılarını bilmediğim bir sürü kurula üye yazıldım.
"Kantin gelirlerini denetleme kurulu, TKY danışmanlığı, Demirbaş alımı denetleme kurulu" vs.
Bunlaran 2'si yoracağa benzer, hadi bakalım :)

Eylül geldi...

2006-09-04T14:25:00.000+03:00

Eski yazılarımın arasında buldum,

yeri ve zamanı da gelmişken,

artık yeni birşeyler yazamazken...

--------

Sizin bulunduğunuz yerlerde havalar şu an ne alemde bilmiyorum

ama buralarda ciddi bir serinleme söz konusu havalarda

ve ağızlardan dökülen:

“İşte yine geldi ya Eylül girdik artık sonbahara”,

“Deniz mevsimi de bitti artık herkes döndü.”,

bunlardan daha sık olarak da

“Artık baharlar yaşanmaz oldu zaten.

Bir yaz, bir kış, hemen atlıyorsun birinden diğerine.
İşte bunlar bu aralar çok sık duyduğum

ve duymaktan ciddi anlamda sıkılmaya başladığım cümleler.

Sizi bilmem ama benim hiç de katılasım yok bu cümlelerin hiçbirine.

Ya en basitinden düşünsenize hiç çocuğuna Mart ya da Ocak diye isim koymuş anne babaya hiç rastlamadım ben.

Ama Eylül adını taşıyan şanslı çocuklar çok.

Diğer taraftan sonbaharlar hala yaşanıyor en azından benim yaşadığım şehirlerde.

Hala o renk cümbüşünü yakalayıp sonuna kadar tadını çıkarabiliyorum.

Biyolojik kentim ( yani ailemin yaşadığı, benim içinde doğduğum ama buna rağmen hiçbir aitlik hissetmediğim sınır şehri)

Edirne’nin özellikle Söğütlük vardır tam eylüldür zamanı

sarı, yeşil ve kahverenginin ve tüm bunlar hepsi bizimle.

Ama sadece bakmasını ve bakmaktan da öte görmesini bilene.

Öyle herkese değil…

Karaağaç ve Kapıkule yollarının da hakkını vermek lazım şimdi.

Birinde Bulgaristan, diğerinde Yunanistan’la sınır oluşturan noktalarla biter bu iki yolların sonu. Türkiye’deki son zamanlarınızdır ve sizi sınırdan çıktığınızda

buraları daha çok özleyesiniz diye bir çaba içindeymişlercesine tadını çıkarılası yollardır.

Sınırda da bitmez renkler.

Sonbahar ve renk ya bu sınır mı dinleyecek?

Gümrük kapılarının ötesinde de var bu renklerin aynısından.
Benim kentim yani bir zamanlar içinde yaşamaktan dolayı kendimi şanslı hissettiğim kentim güvenli bölge Ankara kıskanır şimdi.

Onun da hakkını verelim.

Oralarda da farklıdır Eylül.

Hem artık doğalgaz sağolsun ki Karbonmonoksit sonbaharlar değil Ankara’da yaşanan.

Bol oksijenli ve beraber Tunalı Hilmiye gitme ihtimalini sevdiğiniz insan varsa daha da güzelleşecek bir sonbahar yaşarsınız benden garanti.

Bol oksijenli, yine bol sarılı, bol kahverengili sonbaharlar.
En güzel yaşanan yeri de tabii ki Ulus, tabii ki Kale civarı ve tabii ki Hisar Parkı.

Laf olsun diye söylemiyorum kendinizi bulursunuz orda.

Yanda mutlaka bastonlu düşüncelere dalmış gitmiş,

sanki saatlerdir orda izlenimini veren yaşlı amca olur.

Arkadan Kalespor yıldızlarının sesleri, aşağıdan da adını bilmediğim ve bir türlü öğrenme zahmetine de katlanmadığım okuldan zil sesleri-teneffüs-zil sesleri diye devam eden hiç bitmeyecekmiş gibi gelen sesler.

Artık renklerinden bahsetmiyorum kapmış olmanız bekleniyor.

Yani demek istiyorum ki ben şanslıyım Eylül’ü yaşayabildiğim için

ama benim kızdığım aynı şehirleri paylaştığım insanların Eylül’den yakınıp durmaları…

Yok Eylül ayrılık mevsimiymiş, yok hüzün basarmış insanları.

Ya şimdi siz ayrılacaksanız Eylülün suçu ne?

Ne bu ilişki, ne bu çelişki derler insana…

Ayrılık değil tam tersine birleşme mevsimidir bence sonbahar.

Ha siz ille de yok Eylül ayrılık ayıymış öyle duyduk biz ayrılacağız derseniz kim tutar, buyrun…

Önce güneş daha erken batmaya başlar, akşam olur, herkes evine girer erkenden.

Tabii bu sokaktaki mahalle maçını bırakıp eve girmeyi sonuna kadar reddeden çocuklar için sevilenecek bir durum değil pek kabul ediyorum

ama bu yazının hedef kitlesinin yani sizin 18 yaş üzeri olduğunuz düşünüldüğünde siz bu bahaneden muhafsınız hiç boşuna yeltenmeyin.
Sonra okullar açılır,

okula dönüş zamanıdır,

sıkı dostlar tekrar birarada,

kantin geyiklerine geri dönüştür bu zamanlar…
İnsanlar daha bir birbirine döner gibi geliyor bana…

Düşünsenize yazın o nemli, bunaltıcı sıcağında omzunuzdaki bir kol bile ağır gelmez mi size? Eylülde serinlik başlayınca birbirine yaklaşır.

Ya işte fizik konunu bu önüne geçilir mi?

Sıcakta genleşip uzaklaşır molekül denilen şeyler birbirinden.

Soğukta da birbirine yaklaşır.

(Böyle miydi, bilen varsa…)
Eylül geldi haberi olmayanlara duyrulur…
Eylülü görmezden gelmek o kadar kolay değil!
Gün erken kararacak…
Sonra okullar açılacak…
Herşeye rağmen eylüller gelip geçecek
Bilinir bu da neden hep allak bullak olunur neden sarsar anlamıyorumm…
Tam zamanı şimdi yaz rehavetinden sıyrılıp baharı yakalamanın zamanı…
Daha kaç eylül var ki yaşayacağımızdan emin olduğumuz…
Ya da kaçıncı Eylülündeyiz hayatın…
İşte yine Eylül…
Yağmurlarla yıkanmış ışıklarla hüzün ve aşk zamanı…
Alıştığımız gibi olmayacak artık yaşam…

özlem

Yaz bitti, görev başı zorlar bünyeyi...

2006-09-01T23:41:00.000+03:00

Bugün tüm İlköğretim öğretmenleri 2006-2007 öğretim yılı açılışını yaptı, sabah 9'da okulda görev başı yaparak.

Cumadır, hafta sonuna bir gün kalmıştır farketmez, okuldayız.

Akşamında insana çarşamba-perşembe tadı bırakır,

yarın da erken kalkılacak diye başlanıp,

ertesi günün tatil olduğu hatırlanınca rahatlatır.

---

Yaz tatilinin serbestliği,

geç kalkma keyfi,

interrailden sonra üzerime yapışan

bir özgür-serbest-tasasızlık halini bıraktık geride.

Önce erken kalkmak zor geldi,

sonra toplantı masasında ciddi pozlarda oturmak.

Aklımda daha gondollar, trenler, deniz, güneş var benim, olmuyor.

Elimde olmadan bir gülümseme yapışıyor yüzüme, kovamıyorum.

Ciddi dinlemek lazım.

Ya da kafayı kitabın içine gömmek.

Condollezza Rice bile getirdim aklıma, olmadı. :(

Cuma sendromu bu, adı var, tedavisi yok henüz.

Yarın cumartesi. Açık havada bir kahvaltı toplar bünyeyi.

Pazartesi bıraktığımız yerden devam.

Yoldan sonra...

2006-08-25T23:53:00.000+03:00

Birkaç gün oldu interrail macerasını bitirip yuvaya döneli.

Fazla geciktirmeden birkaç fotoğraf olsun istedim.

Sanırım ayrı bir interrail blogu açmam gerek.

Anlatacak çok çünkü.

Bunlar olsun başlangıç

İlk trenimiz
Ata'nın evi- Selanik

Doğduğu oda.
Selanik'te bir adaşım var :)

Acropolis gece- Atina Bari sokakları.

İtalyadaki ilk durak liman kenti Bari.

Genelde bir an önce Roma'ya ulaşma aşkına pas geçilir ama görülmeli bence.

Collesium -Roma

(1 saatten fazla sıra bekledikten sonra ancak)
The Tomb of Unknown Soldier - Roma

Bilinmeyen askere bu kadar heybetli bir anıt diken İtalyanların bir de Kubilayları olsa neler yaparlardı diye düşünmeden edemiyor insan
Trevi Çeşmesi-Roma

Pizza Margarita

Döndük :)

2006-08-25T23:31:00.000+03:00

Venedik sokakları.

Komşuya çaya köprüden geçmeden gidemezsin bu şehirde

Venedik
San Marco Meydanı.

Tezatlığın fotoğrafı oldu biraz

San Marco meydanında herkes bu halde.

Yiyecek birşeyle çalışıyor bu güvercinler.

Yoksa yüzünüze bakmazlar :)

Python sınır kapısı.

Son frape.

Türk kahvesine 2 saat var

Şu tepelerin ardı vatan :)

Türkiyem Türkiyem Cennetimmmmm

O bilinen köprü. Yarısı bizim yarısı komşunun

2006-08-12T23:56:00.000+03:00

Merhaba..

Pasaport vize, hotel rezervasyonları, feribot saatleri, biletler derken yapılacaklar yapıldı artık ve sıra işin keyifli kısmına geldi.

Planlananları yaşamaya.

Planlandığı gibi olmayacak herşey mutlaka, öylesi güzel zaten.

Yarın akşam 20.00 da hareket.

10 gün içinde burdayım tekrar.

Görüşmek üzere.

"Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var" demiş yazar...

2006-08-07T23:23:00.000+03:00

Hayat öğretiyor.

Özür de yetmiyor bazen...

Adımlar başladı...

2006-08-06T14:03:00.000+03:00

Çanakkale dönüşü gördüğüm bütün leylekler yerdeydiler, uçmuyorlardı diye Ağustos ayını yolculuksuz geçirmek bana göre değil :)
O onların miskinliği.
Biz elimizden geleni yapalım da yollar tıkalıysa kalırız.

İlk adımı attım İtalya için.
Pasaport aşılması gereken ilk engel.

Sabahın 9'unda "Yabancılar ve Pasaport Bürosu" (Tam olarak böyle olmayabilir.) kapısındayım.

İlk gelen benim.

O kadar hevesliyim yani, daha nasıl anlatılır.

Memurlar geliyor teker teker.

Hatta Amirleri de geliyor.

Trajikomik durum oluşmaya başlıyor.

Anahtar yok çünkü.

Herkes kaldırıma birer birer oturmaya başlıyor.

Tüm memurlar amir de dahil bayan.

Benden başka başvuru yapmaya gelen bir doktor var, o da bayan.

"Bütün kızlar toplandık" durumu tamamen.

Geyiğini de yaptık zaten sonuna kadar.

Memurlarla geyik arasında benim pasaport ve kimliği verip ön başvurumu da yaptım daha kapıda.

İşi garantiye aldım.

Emniyet, vergi dairesi, tekrar emniyet.

Kendisinin de kobul ettiği gibi "ters" polis memuru sayesinde

bir de okula gitmem gerekti görev yeri belgesi için .

Aslında eski pasaportta yazıyor, sadece yenilenecek.

"Mesleğinizi boş bırakırım ya da başka birşey yazarım" diyor.

"Tamam, driver yazın diyecektim", ama yuttum.

("Ben biraz ters bir memurum. Öyle söylersiniz müdürünüze")

Ben birşey demedim.

Sessizlik = Aynı fikirdelik

Meğer bizim okulda öğrencisi varmış.

Yani velimiz.

Bu hoşuma gitti.

Seneye ders dağılımı değişirse görüşeceğiz :))

Bakalım ben nasıl bir öğretmenim.

"Ters" miyim mesela?

Bakacağız...

Boynumuz kıldan ince pasaport lazım.

Okula yollandık o sıcakta.

Neyse ki yakın.

Okul kalabalık.

Bir aralık bulup çıktıları alıyoruz bilgisayardan,

müdür onayını alıyorum.

Müdür selam söylüyor hatırlayınca memuru.

Tekrar emniyete dönüyorum.

Görev yeri belgesiyle birlikte müdürün selamını teslim ediyorum.

Artık tamam herşey.

"Tamam hocam, yorduk sizi, yarın 5'te alırsınız." diyor memur.

Yarın 5'te uğruyorsun, imzaya çıkmadığını öğreniyorsun.

Bu sıcakta oraya kadar boşuna gittiğine mi yan, yarın tekrar gelmek zorunda olmana mı?

Pazartesi yapılan başvuru gecikmeyle sonuçlandı.

Pasapart tamam, sıra vizede.

Tavsiye :)

2006-08-04T12:10:00.000+03:00

Ağustos ayı sıcak geçecek, kavrulacak derken uzmanlar;

benim dışarıda yapacak işim olmadan dışarı çıkmadığımdan,

Ağustos yolculuklarım da şimdilik askıdayken

yapılacak en iyi iş evde kitap okumak şimdilik.

İnci Aral'ın tüm kitaplarını sipariş etmiştim ama tarz, konu, anlatım hep aynı olunca

ve arka arkaya okununca romanlardaki

tüm karakterler birbirine girince bıraktım İnci Aral'ı.

Aralıklarla okunmalı onun romanları.

Doz aşımı oldu galiba.

----

Doz aşımı sonrası yeni sipariş kitapları arasından

Beşpeşe çok iyi geldi.

Duymuşsunuzdur mutlaka, ben kaçırmışım.

5 yazar birbiri ardına yazmışlar.

Böyle kitaplar çok, toplama şiir ya da öyküler.

Beşpeşe'nin farkı 5 yazarın öykülerinin kurgularının ortak olması.

Şöyle ki: Murathan Mungan işin en zor kısmını üstlenip

romanın ilk cümlesiyle başlayor.

Sonra Faruk Ulay alıyor kalemi.

Mungan'ın yazdıklarını okuyor ve devam ettiriyor.

Yeni karakterler ekleniyor bu arada.

Ulay'dan sonra Elif Şafak'ın sırası.

Ben bu bölümdeyim.

Dili biraz farklı.

Yani bazı cümlelerin üzerinden geçmek gerekiyor,

tam ayrımına varabilmek için.

Celil Oker ve Pınar Kür ile devam edecek roman.

İkisini de okumadım daha önce.

Bu kitabın en büyük güzelliği bu zaten.

Aynı anda 5 yazarla tanışıyorsun.

Tarzını sevdiysen diğer kitaplarına hücum edebilirsin.

Beşpeşe'nin tasarımı da çok farklı, alıştığımız kitaplardan.

Kitap kapağına dokununca farklı olduğunu anlıyorsun, daha içine bakmadan.

Sayfalar çok ince.

Sadece sağ sayfalar basılmış, sol sayfada sadece sayfa numarası var.

10 dakikada "Oooo, ne kadar çok okumuşum" gibi bir mutluluk yaşatıyor insana.

Tek yön basıldığı için uzanırken okumak kolay, hiç kıpırdamadan okunabiliyor.

(Test edildi tarafımdan.)

"Şimdi bir kitap için bu kadar laf edilir mi?" denirse haklıdır sözün sahibi.

Tavsiye ettim ve sustum

Bozcaada (Son adım artık gezide, sonrası ev)

2006-07-31T22:50:00.000+03:00

Gökçeada ve Bozcaada arasındaki farklar:
1. Bozcaada çok daha hareketli, canlı, kalabalık
2. Gökçeada daha büyük (alan olarak)
3. Gökçeadalılar daha yardımsever
4.Gökçeada daha ucuz ve deniz ürünleri daha çeşitli
5.Gökçeada yolculuğu daha uzun ama vapur daha sakin
6.Gökçeada feribotu Eceabattan, Bozcaada feribotu Geyikli İskelesinden kalkıyor. Geyikli-Çanakkkale arası 2 saat. Yani Bozcaada'ya ulaşım daha bir zahmetli

Uzar bu liste ama benzerlik şu: İkisine de gidip görülmeli.
Bozcaada kalesi, kiremitte köftesi, rüzgar gülleri, şarapları, sahildeki kahveleri;
Gökçeada kalamarı, Tuzgölünde çamur banyosu, gün batımını en geç yaşayıp günden kar etme şansı, sakinliği ve huzuru için tercih edilebilir.

Geyikli iskelesine feribotun kalkışına 2 saat kala getiriyor otobüsler.

Zaman geçirilecek tek yer de bu kahve.

Gözlemesi çok iyiydi.

Plajı da var.

Feribot adaya yaklaşırken kale karşılıyor.

Kaleden Kaleyi dolaşmak 2 saati alır.

Gördüğüm en büyük ve korunmış kale.

İlginç ama kim tarafından yapıldığı bilinmiyor.

Defalarca onarılmış, korunmuş.

Oldukça bakımlı, çabalar boşa gitmemiş.

Adada ulaşım konusunda hassas ada yönetimi.

İyi de yapıyorlar.

Ara yollar çok dar olduğu için acil durumlar dışında araba ile girilmemesi gerekiyor.

Bisiklet ve motorsiklet kiralanabilir.

YAPMADAN DÖNMEMEK LAZIM:

---Kaleyi ziyaret etmeden

---Kiremitte köftenin tadına bakmadan

---Şarap tatmadan (festivalleri yakalarsanız daha şanslısınız. 24-26 Temmuz bu yıl. Yakaladık biz.) Ataol şarapları en yaygın ve kalitelisi. Satış yerinde elimi attığım şarap en pahalısı çıktı. (Cabernet) Ama değiyor ödenene :)

---Feribot saatine kadar sahildeki kahvelerde dinlenmeden

--- Sokakların arasında dolaşmadan (Pencere ve kapılar çok estetik. İşlevlerinin dışında göze hoş gelmeleri de düşünülmüş. Ayrıca tüm ada çok temiz. )

Gökçeada'dan Çanakkale merkeze

2006-07-30T16:07:00.000+03:00

Aslında Gökçeada Türkiye'nin en büyük adası ve görecek çok fazla yer var.
Ama araba olmayınca ulaşım pek kolay olmuyor.
Her köye dolmuş yok, ya trekking ya da taksi kalıyor geriye.
Başka seçenek yok.
Biz Zeytinli ve Kaleköy ve Tuzgölünden'den yana kullandık tercihimizi.
Taksiyle ulaşım kolay.
Zeytinliye yürünebilir.
Yol güzel, sağa sola bakarken anlaşılmıyor bile.
Orda Rum teyzeler bize Taksici Celal'in numarasını verdiler. Celal Abi çok şeker insan.
Turisti yolunacak kaz gibi görmüyor.
Ben gitmeden önce internette taksi fiyatlarının çok fazla olduğunu duymuştum.
İnanmamak gerek.
18-20 km yol 10 milyon.
Ödenebilir yani.
Biz Zeytinli'den Tuzgölüne Celal Abiyle gittik.

Yol uzun biraz da virajlı. Celal Abi bize çocuklarının anlattı gururla yol boyunca ve de kiracılarından çektiklerini. :)

Mayo lazımdı burası için.

Şöyle iyice çamura bulanmak için.

Kokusu biraz kötü ve bir süre sonra gerilmeye başlıyorsunuz.

Ama temizlendikten sonra cildin rahatladığı hissediliyor.

Yukarıda fotoğrafta görülen resimde kumları geçince deniz çıkıyor karşıya.

Doğal duş hazır yani çamurları temizlemek için.

Gökçeada bitti artık 2 gün yetiyor keşif için, keyif için birkaç daha kalmak lazım.

Bizim zaman kısıtlı olduğu için keşifle yetinmek gerekti.

Ada dönüşü vapurdayız.

Çok kalabalık değil (Sabahın ilk vapuru olmasının etkisi büyük tabii bunda)

Çanakkale merkezdeyiz artık.

Yıllardır gelir giderim

Kaleye gelmek fırsat olmamıştı.

Limandan sağa dönüp yolun sonuna kadar gidince deniz subayları karşılıyor.

Askeri bölge girilmez sanıp dönmeyin sakın.

Nusret Mayın Gemisi ve Çimenlik Kalesi var bu bölgede.

Tiyatral gösteriler, savaşları resmeden tablolar, kale kullanılan top ve silahlar, savaş gazilerinin ses kayıtları sunuluyor ziyaretçilere.

Subaylar rehberlik ediyor, canlandırmalar yapıyorlar.

Beni en çok çarpan tablolar ve onları anlatan askerdi.

Abartmadan, olayı duygu sömürüsüne dönüştürmeden anlatılmak isteneni veriyor.

Çanakkale merkezde kaçırılmamalı.

Şu meşhur Truva filminde kullanılan at, sahile kondurulmuş.

Hemen de turistik amaçlar için kullanılıyor.

Etrafı incik boncuk satanlar ve mısırcılarla dolu.

Ve de bol bol fotoğraf çekenler.

O ruhu yaşamak pek mümkün olmuyor dolayısıyla.

Ama görülebilir.

Gün batıyor.

3. gün de bitti sağ salim

Gökçeada keşfinden. (Adanın çeyreğinin keşfi)

2006-07-29T23:20:00.000+03:00

2. gün.

Keşif zamanı. Biraz geç uyanmışız. Bir de üzerine bu manzarada kahvaltı önerisi çok cazip gelince bizim keşif saati gecikti, kahvaltı uzadıkça uzadı.

Turizm Information'a varmamız saat biri buldu.

Görevliler yoktu. Bir amca vardı yandaki kahvede.

Onunla konuştuk.

Gideceklerin aklında bulunsun: saat 10.30 da tur var.

Tüm adayı gezdiriyorlar.

Arabası olmayanlar için birebir.

Biz kaçırmışız.

Ordaki amca bir alemdi.

Biz turu kaçırdık diye üzülürken:

"Boşverin, birşey yok zaten, adanın hepsi burası gibi işte"

Bu kadar da dürüst olunmaz ki, gelen turiste "birşey yok" denir mi?

Turu kaçırınca ve araç da olmayınca trekking yapalım dedik ve Merkez ile Zeytinliköy arasındaki 4 kmlik yolu yürüdük. En yakın köy oydu.

Anlamadan bitiyor zaten yol

Aklımızda içeceğimiz dibek kahvesi varken, yorulmak, durmak olmaz.

Zeytinliköy'ün girişindeki bir ev.

Sanırım terkedilmişlerden.

Pek yaşam belirtisi yoktu.

Köy meydanındaki kilise

Büst ile biraz tezat ama...

Ara sokaklar

Madam'ın yerindeki kedi.

Sessiz köyün sakin meydanında küçük ama şık butik bir kahve.

İçeriden gelen Rumca bir şarkı ve bir sandalye üzerinde uyuyakalmış yaşlı amca.

Sanırım Madamın eşi.

Turuncu kravatı, kırmızı mendili ve düzgün türkçesiyle karşılıyor.

Siparişleri alıp sohbet de ediyor.

Sonra içeride madamın oğluyla tanıştırıp nerden geldiğimizi söylüyor.

Onun türkçesi çok daha iyi.

Uzun uzun sohbet ediyor bizimle Kostas; Türkçe, Yunanca ve hatta İngilizce.

Bizimkiler pek hoşlanmadılar.

Özellikle Edirne'ye Adrianapolis deyince :)

(Milliyetçilik kokusu alıyorum Kanka yanılıyor muyum? :)

Yol yorgunluğu sonrası ödüllerimiz

2006-07-29T22:03:00.000+03:00

Bu kadar yoldan sonra çekilen sıkıntıların ödülü var tabii...

Az değil 5 kez araç değiştiriyorsun.

Otobüs-dolmış-feribot-2 dolmuş da adada...

İlk ödül terastan böyle bir manzara ve deniz tabii.

Ama adada denize girmek için çok uygun bir yer değil bizim kaldığımız yer. (Yukarı Kaleköy)

Marinayla kapatıldığı için temizleyemiyor deniz kendisini,

dolayısıyla kirli biraz.

Ama taş, dalga, denizanası vs. yok. (Yüzmenin tadını kaçıran baş sebepler)

Biraz açılırsanız kayalıklarda kestaneler var, bulaşmayın derim.

Acısı uzun sürüyor. :(

Ödüllerin en cazibi.

Güneş böyle batıyor.

Bir de not: Güneş en geç burda batıyor Türkiye'de.

Bu motel restaurantının kedisi.

Adı var mı bilmiyorum ama çok sevimli.

Küçük daha ve asla yüzsüz değil.

Çok kibar.

Ayaklarınızın yanına gelip size bakıyor biraz önce yemeğinizi paylaşmanız için.

Etkili olmazsa bakışları farklı yöntemleri var.

Mesela siz yemeğe ya da sohbete daldıysanız ön patileriyle yükselip size şöyle bir dokunuyor, "Hey burdayım, gör beni" der gibi.

Başını okşadığınızda da yemeği unutuyor zaten.

Yuvaya Döndük..

2006-07-29T17:35:00.000+03:00

Yollar, yolculuklar güzel ama daha da güzel olan dönüş.

Çünkü dönüş olmadan yeni yollar da olmuyor.

Ama benim bir şanssızlığım dönüş yolunda 4 tane leylek gördüm.

Ne güzel yol var yine diyemiyorum ama çünkü hepsi yerde geziniyorlardı.

Ya bari sadece bir tanesi uçsaydı da içimizde bir ümit kalsaydı.

Ama yok bizim İtalya yolu kapalı çıktı leylek falında. Zor görünüyor. :)

Bol bol fotoğraf var, bilgisayara da doz aşımı oldu.

Çok uzun zamandır bu kadar çok fotoğrafı aynı anda yüklemiştim, bir kısmını seçtim burda yolculuğu anlatırken anlatımı canlandırsın, akılda belirmesi daha kolay olsun diye.

Kimisi dijital, kimisi el yapımı.

Benim tercihim tabii ki o sesi duyduğum.

Gökçeadayla başlayalım.

Edirne-Çanakkale arası 4 saaat.

Eceabat'ta otobüs feribota binmeden inin.

Hemen limanın yanında dolmuş durağı var,

Kabatepe Limanına giden dolmuşlar ordan kalkıyor.

Kabatepe dolmuşu, dolmayacak diye korktuğumuz.

Neyse ki Hawai ekibi gençler ekip halinde geldiler ve doldu hemen.

Yoksa 11.30 feribotuna yetişemeyecektik.

Kabatepe limanından kalkıyor Gökçeada feribotu.

Martılar yalnız bırakmıyor, nöbetleşe takipteler.

Büyükada vapuru müdavimi martılardan farkları onlar simit rüşveti almasalar da beraberler adaya kadar.

Şanslı ayaklar bu kez Gökçeada vapurunda.

Havanın durumuna göre bir buçuk saat kadar sürüyor yolculuk.

Daha fazla da sürse şikayetimiz yok, gayet rahattık.

Devam edecek...

Yol var yine

2006-07-20T15:45:00.000+03:00

Merhabalar.

Bu kez okuldan değil evden.

Öyle serin serin, sakin sakin, güzel güzel (Yeter uzatmayalım :)

Ama fazla zaman yok hasret gidermeye.

Deniz, güneş, kum zamanı bizim için.

6 günlüğüne güneşin Türkiye'yle vedalaştığı uca: Gökçeada'ya gidiyoruz.

Dönene kadar hoşça kalsın blog alemi ve blogçular.

Görüşeceğiz

sevgiler

Hayat damarlarımdan biri

2006-07-17T14:48:00.000+03:00

Hayat damarlarımdan biri koptu geçen cumartesi.

Bilgisayarı açtığımda karşıma simsiyah bir ekran ve

"Windows/System32/Config vs..." dosyası bozulmuş ya da eksik

şeklinde bir uyarı geliyor.

Daha önceki tecrübelerimle sabittir ki bu formatlanacak başka yolu yok demek.

Şu an serviste, yeniden doğmuş olacak çıktığında.

Tabii benim arşivlerin çoğu da tarih olacak.

"Yedekleriz" dediler ama bakalım.

Yani acım büyük, saat 6da çıkacak ameliyattan, bakalım umut var ama.

Taziyeler kabulüm olacak yoksa :(

Umarım tekrar görüşeceğiz.

Böyle okulda moda girip yazamıyor insan.

(Seminer başvurumda sorun çıkmış, o yüzden okulumdayım ama öğrencilerin çığlıkları yok, çok hüzünlü geldi bana. Fazla kalamam herhalde.)

Neyse

Sevgiler blog alemi.

Kendi bilgisayarımdan yazman üzere.

Görüşeceğiz

Hani bazen..

2006-07-13T22:04:00.000+03:00

Önemli Uyarı: Bu yazıda Sanal Reklam uygulaması vardır :)

Hani bazı insanlar vardır hayatınızda, görüşmeyeli aylar da olsa,
bir araya geldiğinizde "Sanki dün beraberdik" gibi devam eder sohbet.
Şanslıyım, bende var böyle zamanlar.

Bir tanesinden birkaç fotoğraf.

Mekan: önemli değil ama Edirneliler için söyleyelim: Acar Park. Yeni mekan sayılır. Esintili, serin, servisi iyi ve hızlı, gözlemesi ve çayı gayet lezzetli. (O kadar reklam olsun. Bize indirim yaptılar, fişimizi de kestiler. Daha ne olsun?)

Zaman: 10.07.2006

Katılımcılar: Öyküm, Nilcan, Elif, Özlem

BİN ATLI AKINLARDA .... :)

2006-07-05T00:06:00.000+03:00

Şükran Edirne'de 2

Uzun oldu Şükran'ın son Edirne ziyaretinden buna verdiği ara.

Benim İstanbul dönüşümde yanımdaki koltuk tanıdıktı, giderken boştu.

Hoşgeldin, erken gittin Şükü :)

Yine bekleriz.

Yemek öncesi DSİ çocuk parkında 2 öğretmen ve 1 öğretim görevlisinin kimliklerden sıyrılış kareleridir aşağıdaki göreceğiniz fotoğraflar :)

Arada yapmak lazım bunu, iyi oluyor

Kırkpınar 2

2006-06-29T14:06:00.000+03:00

Dün blogger'da genel bir sorun vardı sanırım.

Kırkpınar mesajı yarın kaldı.

Birkaç fotoğraf daha var, görmenizi istediğim :)

Buyrun...

Bu kadar dikkatli izlenebilir ancak

Çok şekerler

Misafir ekiplerden biri

Sentez:

Bayrak-Minare-Viyolensel

Her zaman bir araya gelemez bu üçlü

Burhaniye ekibiEfeleri izler en minik meraklı...

O'nun görmek istediği görüntü.

Dünya çocukları bizde misafir..

"Barış"ı anlatmaya önce çocuklardan başlamak lazım.

Bizden geçti artık.

Bizim beyinlere öyle yazılmış, "düşmanı ... tarihine ... ovasında bozguna uğrattık..."

Tarih kitaplarına kalırsa olacak iş değil.

"Düşman" yazar hala tarih kitaplarında.

Ordan başlamalı temizliğe

Kırkpınar misafirleri :)

2006-06-28T00:16:00.000+03:00

Kırkpınar etkinlikleri başladı, kent de renklendi, hareketlendi.

Çarşıda öylesine dolaşırken karşınıza gösteriler çıkabiliyor, planlar değişebiliyor.

Müge Hocamla alışveriş amacıyla çıkıp rota değiştirdik.

Çok da iyi oldu.

Uzaklardan, yakınlardan misafirler vardı.

Bol bol da emek vardı hazırlanan gösterilerde.

Bu güzelim akşamın tek eksisi yanımdaki milliyetçi, herşeyi çok iyi (!) bilen amcaydı.

Hangi ekip çıkarsa çıksın yorum değişmedi: "En güzel bizim oyunlar. Ne bu böyle ağır ağır, içim bayıldı. Halk oyunu dediğin...." gibi cümleler kurdu durdu. O da farklı bir renkti işte, ne yapılır ki?

"Farklı olmaları güzel değil mi?" desen anlar mı, anlamaz. Dedim, denedim, " Ama...." diye başladı gene bildğini okudu. Kendi haline bıraktık, coştu bizim oyunlarda. Diğerlerine de eşsiz yorumlarını esirgemedi tabii. Olsun, olacak... :)En çiçekli ekip :)

Komşu Bulgaristan

Diğer Bulgar ekip

Türkçe söylediler.

Edirne olarak severiz şenlikleri, kaçırmayız :)

Batı Trakya azınlıkları..

Yunanistan ekibi

NİCE YILLARA DOSTUM

2006-06-22T23:07:00.000+03:00

Türk eğitimi ve öğrencileri için gerçek bir şans olduğuna inandığım başarılı öğretmen adayı Stajyer Elif TAŞ

(ki kendisi benim Dostum olur en yakınından)

geçen hafta itibari ile zorlu süreç olan adaylık eğitimin başarı ile tamamlayarak

ASİL ÖĞRETMEN sıfatını adına eklemeye hak kazanmıştır.

(Tabii bu süreçte benim kurs notlarımın ve engin (!?!) deneyimlerimin de katkısı var hani)

İlk Asil Öğretmen maaşı ile bize Meriç Nehri kenarında yemek ısmarladı.

Hem de mum ışığında (sarı-mavi mumlar)

Öğretmenleri muma benzetiler. Etrafını aydınlattıklarını düşünerek

Ben sevmiyorum bu benzetmeyi.

Baksanıza resme mum eriyip bitiyor.
Tamam amacı güzel, aydınlatıyor karanlıklara son

Ama neden kendisi erisin bitsin.

Neye benzer en çok öğretmen bilmiyorum;

ama mum olmasın.

Bir öğrencim rehberlik derslerinden birinde

"Öğretmenim, siz jeneratörsünüz." demişti.

Bozuldum önce, cesaret edip "Neden?" diye sorunca da,

"Çünkü siz güçlü ve donanımlı olursanız, benim elektriğim yetmediğinde kesildiğinde

ben sizinle aydınlanabilirim"

Onların hayal gücü bizden daha iyi çalışıyor, bu kesin.

Var mı başka fikri olan?

Neye benzer öğretmenler?

Nasıl güzel benzetmeler gelirse gelsin,

bu öğrencimden daha yaratıcı bir benzetme olmayacak ama hadi deneyelim...

ŞEHİRİÇİ GEZİMİZ

2006-06-16T17:09:00.000+03:00

İnsanın içinde yaşadığı şehri ne kadar tanıdığını anlayabilmesi için bir yabancı gibi şöyle bir turlaması gerekiyor. Yaz aylarında misafirlerim olurdu, tabii ki çok bilinen yerleri dolaştırırdım misafirlere. Onlar sorular sordukça bilmediklerini farkediyorsun.

Bu perşembe günü okulumuzun 6-B ve 7B sınıfındaki öğrencileri aldık ve şehir turuna çıktık. Sevgili Rehberim bu kez de rehberimizdi. O bu işi çok iyi yapıyor. Şansımız da yaver gitti ve ziyaret ettiğimiz her yerde hep çok güzel karşılandık. Görevliler gerekli tüm bilgileri verdiler bize. Bu da grup avantajı.

Sabah 9'da başlayan gezi saat 16'ya doğru yola çıktığımız yerde, okul bahçemizde bitti.

Yorulduk ama değdi, çocuklar kendi aralarında "Ben görmemiştim Selimiye hariç bu yerleri.." vb. konuşmalarını duyunca yorgunluk kalmıyor. (sadece bir başağrısı kaldı; o da 38 öğrencinin sorumluluğunun verdiği stres ve otobüsteki şamatadan :)

Teşekkürler :

---Rehberim (iz) Amire Öğretmenimiz

---7-B sınıfımızın sorumluluğunu beraber paylaştığımız Elif Öğretmenimiz

---Gezdiğimiz yerlerde bizimle yakından ilgilenip bilgilendiren görevliler (Bulgar Kilisesi Papazının eşi, Selimiye Hocası, Fazlı'nın yerindeki misafirperver çalışanlar, unuttuklarım...)

---Servis kaptanımız :)

---Bizi üzmeyen öğrencilerimiz

--- Milli Eğitimden izin almamızı kolaylaştıran Okul Müdürümüz ve okul idaremiz

Fotoğraflarda sıra:

Yaramazlıklarıyla kızdırsalar da, böylesi yardımlarıyla gururlandırıyorlar bizi.

Aferin sana Ayla... :)

Bulgar Kilisesinde bize tüm ayrıntılarıyla bilgilendiren kilise papazının eşi

Çocukların bazıları "Ben girmem, günah" deseler de hepsi meraklarına yenilip birer birer girdiler.

Nasıl şartlanmışlar, nasıl tabuları var şaşırtıyor insanı.

Farklı dinlere, inanışlara, kültürlere alışmaları gerek.

Farklıyız ama dostuz bilsinler.

O kadar sıcaktı ki ev sahibi, ısınıyorsun.

Senden farklı tamam ama bize yakın...

Çocuklar çok sevdiler

Kiliselerin alışılmışı mumlar

Kiliseden hemen sonra Selimiye Camii ziyareti.

Bu kez Hocanın anlattıklarını dinliyoruz.

Görülebilecek en modern hocalardan.

Sabahları bisikletiyle geliyor işine.

Güneş gözlükleri var ve ona yakışıyor.

Hepsinden de önemlisi aydın.
Dış görünüşü kadar düşünceleri de modern, aydın, yenilikçi.

Dünyanın farklı yerlerindeki mimarları büyüleyen şaheser Selimiye'nin o kadar çok bahsedilecek özelliği varken insanların ters laleye saplanıp kalmalarını kabulenemiyor.

Çocuklar eminim bundan sonra daha farklı bakacaklar yanından geçerken ya da ileride gelen misafirlerine gezdirirken ters laleye koşmadan önce mimari özelliklerini anlatacaklar.

Yemek molası.

Çok acıkmışlar. :)

Fazlı'nın kahvesindeki çalışanlar sağolsunlar bizi tam yağmur bastırdığında aldılar içeriye.

Yoksa ıslatacaktık çocukları.

Ucuz atlattık

Külliye bahçesinde biriken suya yansıyan görüntü.

Bu külliyede akıl hastaları su ve müzikle tedavi edilimiş, Avrupa'daki hastalar içine şeytan girdi diye yakıldığı zamanlarda.

Bu bahçede hastalık kalmaz sanırım

Ekip toplu olarak Müze çıkışında...

Binbir Surat Ceyda...

2006-06-10T01:26:00.000+03:00

O bizim ailenin en miniği, en ilgi odağı, en sevimlisi... (Şimdilik :))

O bir Ördek, O bir yıldızı erken parlayan yetenekli bebek.

Ben söylüyorum bu çocuk sanatçı olacak.

Mimikleri, tepkileri, yüzündeki ifadeler (belki kendi bile farkında değil ama),

duruşu, yürüyüşü, gülüşü, iç çekişi bile manidar onun.

Ya oyuncu olacak, ya da balerin.

Ya da ne bileyim içinde yaratıcılık olacak bir sanat dalı.

Işık var ışık, söylüyorum şimdiden

"Ne oluyor yaaa?!?"

"Hayat yordu beni" bakışları

Muzur

Yorumsuz

Duruşa dikkat...

ÇANAKKALE NOTLARI

2006-06-08T17:39:00.000+03:00

Ben diyorum, leyleği havada gördük. Her haftasonu biryerlere doğru düşüyoruz yola.

Bu kez rota Kirazlı-Çan - Çanakkale

Blog da yavaş yavaş Travelblog olmaya başladı.

Ama gezgin öğretmen ya gezi yazar ya da okul-öğrenci. Başka ne olsun?

Tavsiye eder miyim, evet ederim bu rotayı. Ama sanki arabayla değil de bisikletle gidilmesi gereken bir rotaymış gibi geldi.

Sürprizli bir yol bu. Küçük dereler, baraj, bol bol yeşil var.

Durup fotoğraflamalık...

Edirne-Uzunköprüden sonra Çanakkale yoluna çıkılır. Çanakkale merkez değil de Çan yoluna sapılır. Kirazlıdan geçilir. Orda mola verilir, çevirmesi ünlü, yenilebilir.

Kirazlıdan şifalı sudan içilir, istenirse şişelere doldurulur.

Çan Merkez görülmese de olur. Kirazlıdan dönülse iyi olur.

Çanakkale'ye devam edilir. Sahil turu mutlaka atılır.

Öğretmenevinde bir mola...

Peynir helvası yenir. Zaman varsa kale ziyaret edilir. Limandaki çarşıdan hatıralıklar alınabilir.

Vapura binilip Anadolu'dan Avrupa'ya geçilir. geliş yolunu aratmayan bu kez bol mavi ve deniz manzarasına doyulup eve dönülür.

Biraz fotoğraf şimdi:

Babacımla, annemin objektifinden :)
Yol boyunca insana "Maldivlere mi geldik?" dedirten görüntülerden
Çiçek güzel ama sanki ütüye ihtiyacı var. :)
Kirazlı Köyündeki şifalı su.

Tadı biraz garip içine limon sıkılmış soda gibi.

Ama böbrekler için Calgon görevi görüyormuş.
Sanırım içmeye değer.

Yemek molasında sincaplar masanıza düşebilir dikkat :)

doğal yaşam bu

Dayanamayıp verdiğimiz molalardan 28. si :)

Annem de çok sevdi bu molaları ama arabada geçirdi bu zamanları, biz keşf-i alem yaparken. :)

Peynir helvası için en iyi adres Hüsmenoğlu: Babalığın Torunları...

2 tür var: sade ve fırınlanmış.

İkisini de deneyin bence

Truva filminde kullanılan at, Çanakkale sahilinde karşılıyor ziyaretçileri

Deniz işte deniz yine. :)

YAPMADAN DÖNME:

*BOL BOL MOLA VERİP FOTOĞRAF ÇEKMEDEN

*GÖRÜLEN HER ÇEŞMEDE SU İÇMEDEN ( ÇOK LEZZETLİ SULARI BURALARIN)

*ŞİFALI SUDAN İÇMEDEN

*TRUVA ATINI GÖRMEDEN

*PEYNİR HELVASININ TADINA BAKMADAN

(BURALAR DA SİZE KALSIN)

BUNLAR EL YAPIMI FOTOĞRAFLAR...

2006-05-29T19:54:00.000+03:00

Amasra öyle bir iki fotoğrafla özetlenecek gibi değil.
Bu fotoğrafların farkı dijital olmamaları...
Üzerlerinde ciddi emek var:
Önce gökyüzüne bakılıyor, ışık ayarı için. Güneşli mi kapalı mı.
Işık ayarından sonra netlik ayarı.
Çekilecek alan belirlendikten sonra netlik ayarı, uzaklığa oranla.
İki kez basılacak deklanşöre: İlki yarım, ikincisi tam...
36 poz bitsin diye beklenecek.
Öyle anında görmek yok : Merak edeceksin. Sabır lazım..

Beğenmediğini silmek de yok haliyle.

O kadar emek vermişsin, kötü de olsa, kıyamazsın. Saklayacaksın artık el mahkum :)

Nadir olur ama bu kez Amasra şerefine 36 pozun 36 sını hiç hatasız, firesiz.

Seçmek zor oldu ama birkaçı burda...

Dijitallerle aradaki 36 farkı bulalım hadi...

Ahşap evlerden

İlk karelerden.

(Bunları çekerken bu akşam nerde kalacağımız belli değildi.

Ayarlanıyordu, biz dayanamayıp kısa bir tura çıktık. Günün en güzel saatleri, kaçmazdı, kaçmadı.

Kalacak yer: halledildi. :)

Küçük Liman Caddesi.

En iyi balıkçı lokantaları ve Almira Cafe bu cadde üzerinde...

Yol notları temize çekiliyor, sahilde verilen molada

Şanslı ayaklar yine

Büyük Liman Caddesi arkada.

Bu da bir Amasra klasiği.

Karadeniz insanının pratik zekası:

Çizme saksıda çiçekler...

AMASRA'YA YOLUN DÜŞERSE YAPMADAN DÖNME...

2006-05-23T00:07:00.000+03:00

Amasra'da balık ( Barbun özellikle) ve salata yemeden (16 çeşit ot ve sebzeden yapılıyormuş ama biz 15 ini sayabildik)
Sokak aralarında çocuklarla ve yaşlılarla sohbet etmeden süper diyolaglar yaşanıyor.

Örnek 1:

(Çocuklar toka satıyor ve bizim ellimizde 20 YTL ve 45 Kuruş var. Toka da 50 kuruş.

Biz: 450 bin lira versek olur mu?

Mavili çocuk: Olur. 450 de olur 600 de olur. Ya da siz çıkın tepeye ben inerken veririm para üstünü. Yani o arada o kadar toka satacak, para toplanacak, bize de üstünü verebilecek.

Büyüdükçe bu temizlik kalmayacak.

Kalsan bu yaşında hep...

Örnek 2: Rehberime pası veriyorum onu da o anlatsın :)

Falezlerde mola vermeden

Çiçeklere ve daha önce hiç görmediğiniz böceklere bakmadan...

Panaromik Amasra'ya bakmadan

Dağ yürüyüşü biraz yorucu kabul ama bu görüntüye değiyor...

Çekiciler Çarşısında alışveriş yapmadan

Belvü Palas'ta misafir olmadan

Gün batımını Almira Cafeden izlemeden.

Hava kapalıydı biz pek yakalayamadık ama çok güzel olduğunu söylediler. Biz bu kadarını yakaladık. Gün batımı kızıllığı değil pembeliğiydi bizimki

Büyük Liman caddesinde teknelerin üzerinde oturmadan.

(Şansımıza bu görüntünün üzerine bir de müzik zevki çok gelişmiş bir balıkçının teknesinden yükselen müzik de eklendi

İstanbul Bölüm 1

2006-05-18T13:36:00.000+03:00

Haftasonu kaçış planı İstanbul'a.
İstanbullular haftasonu kaçış planlarını sakin yerlere yaparlar, biz de kaçaklardan boşalan yerleri doldurduk işte...Cumartesi ELT seminerine katıldık. Pazar da Adalar'a...
2 bölümde anlatmak lazım

Seminerde ilk oturum : Hugh Dellar

İyi bir konuşmacı, anlattıkları da çok güzel.

Önemli olan bu konuşulanları sınıfa uygulayabilmek.

Zor olan da bu ya zaten. (Türkiye şartlarında hayal gibi)

Seminer çıkışı: Aydınlanma Çağımızdayız.

Rasgele

Galata köprüsü
Taksim-İstiklal.

Bu kadar insan nereye yürüyor, nereye kayboluyor yolun sonunda

Kalabalık akıyor, yolun sonuna doğru incele incele azalıyor.

Ama güzel yer, keşke Edirne'de de olsa derim her gidişimde.

Taksim-Ortaköy arası trafik. İstanbul'da olduğunu hatırlayacaksın.

O kadar kolay değil arabaların arasından ufaktan görünen denize ulaşmak.

Biraz bunalacaksın ki hakedebilesin.

Ha gayret...

Ortaköy'e uğramadan olmazdı.

Haydarpaşa

Türk filmlerini hatırlatıyor bana.
Hani şu saçları iki yanda örülü saf kız evinden kaçıp böyük şehere gelmiş binbir hayalle, merdivenleri çıkıyor elinde mavi bavulu
En Avcı Martı Ödülü

Havada kaptı atılan bütün simitleri

Şanslı ayaklar.

Nerde var bu keyif?

Martılar Adaya kadar takipte.

Bizi mi çok sevdiler, simitleri mi??

İstanbul Bölüm 2

2006-05-17T11:53:00.000+03:00

Kaldığımız yerden devam...

Faytoncumuz denememi teklif edince dayanamadım.

Geçtim öne, aldım dizginleri ama dizginleri almak pek iyi bir fikir değilmiş.

Atlar beni ciddiye aldılar ve hareketlendiler.

Neyse ki sahipleri durdurdu.

"Yoksa" sını düşünmek istemiyorum. :)

Ada sakinlerinden Tay ve annesi

Adada yenmesi gereken balık tabii. Ama benim gibiyseniz (pek balık sevmeyenlerden) seçenek bol.

Biz meydandaki Portofino Cafeyi tercih ettik.

Fena seçim değilmiş.

Görülebilecek en geniş servis.

Tabakta değil tepside geliyor zaten.

Dayanamadım fotoğrafladım.

Adres: Portofino Cafe. (Adaya ayak basınca dönüş biletinizi alıp, dümdüz ilerleyin. Saat kulesini görünce durun. Sola çevirin başınızı.

Orda işte...

Yürüyerek çıktığımız keşif turundan kareler.

Fotoğraf çekmekten pek ilerleyemedik.

Ama bence değdi.

Dönüşteyiz

Artık sonlardayız.

İstanbulun en sevdiğim yerlerinden Eminönünde bitti Adalar yolculuğu.

Burdan mı?

Trambay-Metro- Esenler-Edirne-Ev

Nöbet Ertesi Karaağaç...

2006-05-09T23:05:00.000+03:00

İyi gündü bügün yine iyi...

Hayatın artı kısmına kaydedilmeyi haketti.

Aslında yoğundu okul.

Nöbet günüm.

Düşünün işte. 500 den fazla öğrenci, tenefüslerde ne kadar uslu !?! çocuklar olacaklarını, derslerdeki stresi tenefüslerde de bahçede kitap okuyarak, sessiz sakin oturarak geçiriyorlar. İnanın biz nöbetçi öğretmenlere hiç sorun çıkarmıyorlar.

Tenis raketleri yüzünden kavga etmiyorlar, masaları kardeş kardeş paylaşıyorlar.

Birbirlerini yerlere yatırıp gıdıklamıyorlar.

Çok iyi çocuklar onlar çoookkk....

Sadece 3 saat vardı bugün. İmzaladığımız kontrata uyarak bahçeye indik 1 saatte. Sanki onlar bana verdikleri her sözü tutuyorlarmış gibi...

Bu çocuklar çok değişik...

Mis gibi sınıfta oturmak varken, merdivenlere oturmayı tercih ediyorlar.

Bahçedeler ya sorun değil nerde oturdukları.

Ama sıkı çalıştılar, pişman olmadım bahçede ders kararını verdiğime.

Herşey Özgün olmak için...

Nöbet vukuatsız geçti.

Neyse ki Sağlık Ocağına taşınmadık bugün..

Sağ salimiz....

Yoğun günün ardından hakettiğimiz kaçış planının ilk aşaması... Karağaç yolu...

Huzur bu yolun özeti...

Bir de üzerine yağmur...

Aç arabanın camlarını, dolsun içeri toprak kokusu...

Köşe Kahvenin tavanı yeşil.

Bakın..

Her tenefüste içtim tamam ama bu çay başkaydı :)

Bu Köşe Kahve çayı

GELENEKSEL HIDIRELLEZ ŞENLİKLERİ

2006-05-06T16:48:00.000+03:00

İtiraf edeyim, ilk başta sabahın erken saatinde kalkıp gitmek zor gelmişti.

Görev belgelerine imza atarken çok da memnun değildim.

Ama resmi görev bu. Kaçışı yok...

Hem Gönül Öğretmenimi yalnız bırakmak da olmazdı. :)

2. Geleneksel Hıdırellez Şenlikleri görevi bu.

Çocuklarla kortej geçişine katılacağız, şenlik alanında bir görev yok.

Orda Serbest Görev :)

Her resmi görev böyle olsa...

Faytonlarla şehir turu.

Hem de Makam araçlarının bile önünde gidiyorsun.

Bakan, Vali, belediye başkanı bütün protokol arkadaydı.

Çocuklar önde... (Eee tabii biz de)

Her zaman böyle fırsat olmaz.

Katibi arar gözler :)
:)
Faytonbaşı
Ben yanımdaki bu güzellikle yaptım Fayton turunu
Misafir ekiplerin gösterisi
Şenlik alanından...
Bulgaristan Ekibi

Çok miniklerdi ama iyi oynuyorlar.

Çok çalışmışlar belliydi.

Arkadaşlığın resmi.

Bulgar ve Türk çocuklar birarada

Fatih...Beygir...Algıda Seçicilik...

2006-05-04T16:01:00.000+03:00

Fatih Sultan Mehmet ile ilgili 1-2 cümle vardır herkesde.

17 yaşında İstanbul'u fethedecek zekası, azmi ve yeteneği vardı.

Lisedeki öğretmenlerimiz "Fatih'in İstanbul'u fethettiği yaştasınız..." la başlayan cümleleri bitmezdi.

Fatih, Edirneli.

( Şimdi böyle "Fatih" yazınca daha bir yakın hissettim kendime: Hemşeri Fatih, Çocuk Fatih, çocuk yaşında boyundan büyük işler başaran Fatih, insan Fatih.. Ulu haşmetli Padişah değil de İnsan Fatih...

Heykeli açılalı çok oldu ama fotoğrafına ancak kavuşabildik.

Fotoğraf yine Rehberimden.

Teşekkürler...

Açılışı geldi aklıma fotoğrafını görünce:

Heykelinin üzerinde açılışına kadar bayağı uzun bir süre bir örtü vardı. Merak artsın, beklensin diye sanırım. Abimle konuşurken : "Düşünsene, sarhoşun, kendini bilmezin biri bir gece kaldırsa örtüyü, sabah insanlar görse..." demişti. Komik olurdu, bu işe en çok da heykelin babası sanatçı bozulurdu herhalde, sonra da masrafı çeken devlet büyüklerimiz...

Açılışına gideceğimi pek sanmazdım. Ama çok iyi bir tesadüfle açılışa katılmak şart oldu. Çarşıdan alışverişten dönerken minibüs kırmızı ışıkta durdu. Tam da başında yakalanmışız kırmızı ışığa. Tam heykelin üzerini örten bayrak açılıyordu o sırada. Şans işte.

Minibüsümüzde arka beşlide oturan iki Roman kız vardı. Bilirsiniz Romanlar çok rahat ve eğlenceli insanlardır. (Birkaç tipik özellikleri daha vardır ama ayrıntıya gerek yok. Bizi ilgilendiren şimdilik bunlar.) Bu iki kız aralarında konuşuyorlar.

Diyologu aynen yazıyorum:

Kızlardan biri: Bak bak açıyorlar.

Bayrak çekilir, heykel görünür

Kızlardan diğeri: Anaaaa, beygire bak. Bizim de olsa bir tane...

(Tam cümleyi hatırlayamıyorum. Buna benzer birşey söyledi.Ben "beygir"i duyduktan sonra devamına dikkat edemedim.)

Tüm minibüs duyunca gülüyoruz.

Sen koskoca Fatih binbir emek sabır İstanbul'u fethet.

Hem de daha 17 yaşında.

Doğduğun şehre heykelin yapılsın.

Ama açılır açılmaz daha insanlar seni değil, ata görsünler.

Haksızlık değil de ne bu?

İLKYARDIM...

2006-05-04T00:36:00.000+03:00

İlkyardım Kolu ( yani Klübü) çalışmasındayız.
Hala alışamadım eğitici kolların "klüp" olmasına..
Benim çocukluğumda kollarımız vardı. Hatta benim 4 tane kolluğum vardı. 2-2 kollarda paylaştırılmış..
Kızılay, sınıf başkanı, Gezi-Gözlem, ???
4. silinmiş hafızamdan.
Bir de nöbetçi öğrenci kolluğu gelince minicik kollarda yer kalmazdı..

Bu kez öğrenen değil öğreten olarak, içindeyim çemberin.
Klübümüzün adı "Trafik Güvenliği ve İlkyardım Klübü"
Bu haftaki etkinlik "Hasta ve yaralıların taşınması"
Bahçedeyiz. Her sınıftan öğrenci var.
Onların çember oluşturmasını sağlamak biraz zor oldu. Benim olduğum yerden sadece çember olarak görünüyorlardı.

Çember oluştu, sonra da taşıdık hastalarımızı kollarımızda, omzumuzda, masaörtüsünden bozma sedyemizle..
Fotoğrafta detay yakalamada hızına yetişemediğim Rehberimin gözünden ve deklanşöründen bakınca o anki görüntüye kuşbakışı olarak şeklimizin çember değil de daha çok kalbe benzediğini farkettim. Biraz zorlamak gerekiyor ama gördüm ben :) Deneyin siz de...

Çocuklar tabii ki farkında olmadan oluşturmuşlar bu şekli ama ben hemen toplumsal mesajımızı iletmek isterim : İLKYARDIM HAYAT KURTARIR".

Umarım ihtiyacı olmaz kimsenin ama ne zaman nerde başımıza neler geleceği belli olmaz. Kulağa çalınan 1-2 yöntem bile hayat kurtarabilir. Çok zor değil, artık bilgiye ulaşmak da çok kolay. Herkes öğrenmeli..

Benim değil bu; çocukların mesajı...

Ben elçiyim...

Seminer...

2006-04-29T16:34:00.000+03:00

Hayat boyu gelişim demek yetmiyor. Uygulamaya geçmek lazım. Biraz özeleştiri yaparsak biz öğretmenler diplomayı aldıktan sonra "Artık tamam, bitti eğitim, öğrendim herşeyi, yeter daha ne olacak" lara başlarız. Hepimiz olmasa da çoğumuz. Ama önce öğrenciler çok şey öğretir bize, sonra da seminer, kurs artık şartlar neye el verirse...
Bitmez öğrenilecekler. O kadar çok bilgi var ki. En zor iş insan eğitmek. Eğitmekten önce onu anlayabilmek.
Bir bulmacayız hepimiz, bazen kendi davranışlarımıza bile anlam veremeyiz. Ama herşeyin bir sebebi var. Sorun yaratan, başımızı ağrıtan ve bazen sabır sınırlarını zorlayan çocukların hepsinin var aslında sebebi.

Bulmacalar kolay çözülmüyor. Ama bir adım dedik ve Doğan Cüceloğlu seminerine gittik.

Ben biraz teorik buldum anlatılanları ama pratiğe dökmek de bize kalıyor sanırım.

Notlarımdan:

---NİYET + BİLGİ + BECERİ + EYLEM = SONUÇ

Zincirin halkalarından biri eksikse olmuyor. Olsa da olan "MIŞ GİBİ BİR YAŞAM" oluyor.

----"Doğruyu yapmaya başladığında bir tokat yersin önce." YILMAYACAKSIN.

Daha not çok ama beni çarpan bunlardı.

Başarının Öğeleri

Dinlemedeyiz ve de not almada ...

Verilen 15 dakika arada kahve sırası uzun geldi gözümüze.

Bahçeye çıktık. Camlar çok eğlenceliydi. Lunapark gibi. Cücelerrrrizz bizz..

Kahve molası

Bahçede Rehberlik

2006-04-25T19:59:00.000+03:00

Bazen öğretmenlerin de canı istemez bu güzelim havada sınıfta oturmayı.

Dışarısı çağırır.

Eee Son ders rehberlik.

Dış mekanda da iyi yapılır mı acaba ??

Yapılır yapılır...

Gayet de hatırlanası olur...

Bir kalem aldık yanımıza, oluşturduk çemberimizi.

Bazılarımız biraz keyfimize düşkünüz, yerde oturamayız :)

Etkinliğin formlarını doldurmak biraz zor oldu. Ama oluyor. Sırtlar ne güne...

Sağ salim bitirdik..

Tekrarlamak lazım bunu

OLmaz OLmaz

2006-04-24T17:28:00.000+03:00

İmkansız diye birşey yok...

O bizim yalanımız..

TATLI :)

2006-04-20T22:18:00.000+03:00

Nasıl olsa pazartesi başlanıp çarşambaya kadar biten rejimlere daha 3 gün var.

1-2 pastadan birşey olmaz.

Biraz yaratıcılık, biraz emek, eee yetenek tabii..

Tarifler??

Veremem

2. GELENEKSEL HUZUREVİ ZİYARETİ

2006-04-08T23:33:00.000+03:00

Artık "geleneksel" oldu bizim huzurevi ziyaretlerimiz. Bu 2.si.
Bu kez daha kalabalık bir gruptuk.
Yanlarında kaldığımız bir buçuk saate yakın zamanın her dakikası "yaşandı."
Çok ayrıntı var yazılacak ama ben tek bir cümle yazmak istiyorum. O da bir huzurevi sakini sesi huzur veren teyzemden:

"Siz geldiğinizde duvarlar bile gülüyor sanki"
Bundan güzel anlatılmaz içindeki insanın.

Söz bitti

...

BAHAR GELMİŞ YURDUMA...:)

2006-04-05T23:59:00.000+03:00

Yağmur mu yağacak ne olacak boşverin siz, gelmiş bahar artık...

Kanıtları aşağıdadır...

Sunulur, tavsiye edilit, bu haftasonu kahvaltı açık havada yapılmalı. ( Bir de sağanak olurmuş, benimki tavsiye sadece, karışmam sonrasına.)

Şimdi dinlenti zamanı artık...
Tümen Kafeteryası.. Bahçe.
Askerler olduğundan mıdır nedir, insan kendini güvende hissediyor :)Aşık kuşlar... Biri diğerine kur yapıp durdu.Rehberim... (Bu kez de rehberim)Bknz: Alt resimKeşfe devam.. Selimiye Bahçesinin yan kapısından çıkınca karşılaşılan yol..

(Hoş bir havası var. Tek taraflı ağaçlar.)Keşifteyiz.

Tatlı çiftAydede bile kaçırmak istememiş bu günü, bırakıp gidememiş.

Siz hala inanmayın

İnamıyorsanız hala bahara, söz bitti

Selimiye Bahçesindeki dev ağaçlardanMacuncu Gölgelerrrr

Sereserpe

Güneşi tuttuk...

2006-03-30T12:03:00.000+03:00

“Güneş, ay;

Güneş, ay;

Bir sefer daha güneş,

Ve nihayet yine ay..

Güneş yine doğdu ya,

Akşam yine batacak.

Bu yüzden sen,

Doğmadı say…”

“…. Her şey yolundadır, ta ki ışık geri gelsin ve güneş tutulması sonu gelmez geceye dönüşmesin. Şafak ve diriliş anlamdaştır. Işığın yeniden belirmesi, ruhun yaşamını sürdürmesi ile eştir.”
Hugo, V. (1862) Sefiller, 1. kitap, 20. bölüm

Orman Haftası Kutlamaları ve Ağaç Dikme Bayramı

2006-03-28T18:11:00.000+03:00

2 haftadan fazla zamandır okuldaki sıkı çalışmalar nihayet bitti.

Gecikmeli Orman Haftası ertelenince bugüne kalmıştı.

İşte o kutlama, bayram.

Bugün...

Hazırlıklar başlasın.

Yoldayız...

Hala...

Kelebek ( tanıyorsunuz onu artık)

Koro sırasını bekliyor...

Nasıl profesyonellerdi bir görseniz...

Betül Öğretmenim resimlerle meşgul.

Ellerinize sağlık öğretmenim.

Mesajımız çok net: Lafta kalmasın diye...

Herkes unutmasın, aklının bir köşesine yazsın diye Akrostiş yazdı çocuklar.

Harf harf anlattılar ağaç ne kadar önemli hayat için

Edirne Valimiz Nusret Miroğlu tam zamanında geldi bekletmeden.

Protokol hep ciddi olmaz ya bu kez içten gülümsüyorlar.

Çocuk her yerde çocuk. Koştu sahnenin ortasına.

Hopladı zıpladı.

Renkleri hoşuna gitti belli ki tüm çiçeklere teker teker dokundu.

Protokolden gazetecilere kadar herkesi çok eğlendirdi.

Ne bilsin kuralı, protokolü.

En güzel çağında şimdi.

Bizim ufaklık benim kameraya merak saldı.

Nasıl da bilir gibi tutuyor.

On parmakta on marifet.

Onlar sahnede, ayakkabılar bekliyor.

Sanatçılar toplu ağaç dikiminde :)

Artık bizim de bir dikili ağacımız var.

(O rüzgara açık alanda ne kadar yaşar bilemem ama)

Mesajımızı da vermeden ayrılmak olmazdı.

Çok anlamlı...

Hem bugün dikilen fidanlar, hem de bizim fidanlar.

Yani Onlar resimde gördükleriniz.

Müge Öğretmenim kısacık zamanda çok güzel 3 şarkı hazırladı çocuklarla beraber.

Çok geç oldu programa katılması ama çok da iyi oldu.

Ona da söyledim: 3. polifonik şarkı harikaydı...

Bu kez müzikal kendi okulumuzda...

Vali Fahri Yücel öğrencileri için bir kez daha...

Ses Teknisyenim Mert ve Akrostiş sanatçılarımla iş başındayız.

Müzikten sorumluyuz ya herkes pür dikkat, aman hata vermeyelim.

2 programı da sunmuşuz.

Artık eğlenceyi hakettik.

Okul bahçesinde parti zamanı...

MÜZİKAL SON PROVA... YARIN SUNUYORUZ :)

2006-03-27T16:27:00.000+03:00

EN BÜYÜK KELEBEĞİ OYUNUN
ÇİÇEKLERDEN BİRİ
ORMANCI VE ORMANIN KIZI
KELEBEKLER
TAVŞAN
YORGUN DERMANSIZ ARIMIZ

Beklenmişiz, geç kaldık...

2006-03-24T23:15:00.000+02:00

Sabah karanlık başladı, öyle gidecek sandım, korktum.

Simsiyah bulutlar kaplamış her yeri, rüzgar niyeti bozmuş kontrolsüz esiyor.

Yağmur fena yakalamış, şemsiye açılmıyor...

Islandım, üşüdüm..

Okula varmak çileli oldu işin özeti...

Okulumuzdaki öğretmenlerden birinin annesinden konuşuluyordu derse girene kadar.

O arada Müdürümüz girdi odaya ve kötü haberi verdi: Kaybetmişler...

Üzerine devam etti; okuldaki şiddet olaylarının artışı ve biz öğretmenlere düşen önlemler...

Kurtlar Vadisi gerçeği gözümüzün içine çoktan girmişken, 8. sınıf öğrencisi ÇOCUKlar "Namus belası---Kız Davası" na kalplerine bıçakları saplarken, sonra özendikleri Polat Alemdar olduğu açığa çıkarken... Tabii doğrudur, biz öğretmenlere çok görev düşüyor.. Onlar özendirsin silahları biz "tukaka" diyelim. Dinlerler değil mi bizi??

Dedim ya kötü haberler bitmeyecek sandım, bir başladı akacak...

Dersler olağan aktı gitti.

Ergenlik sorunları + OKS stresiyle iyice konrolsüzleşen bir sınıftan sinirden ellerim titrerken çıkıyorum... Neyse ki bir sonraki ders özür dilemeyi akıl ettiler. En azından...

Tamam artık böyle biter bugün derken o gün sınıf öğretmeni olduğum sınıfla Huzurevine gitmeyi planladığımız geliyor...

Diziyoruz sıraya, düşüyoruz yola...

Hani şu hep önünden geçeriz de ne yaşanır içinde hiç aklımıza gelmez binalardan biri işte.

Görevliyi takipten sonra uzun koridorlar ve merdivenler sonrası onların yanındayız...

Onlar işte Huzurevinin sakinleri...

Biz onlara neşe mi verecektik, onlar mı karıştı biraz. O kadar beklenmişiz ki insan geç kaldım yine duygusuna kapılıyor..

Çocuklarımın hepsine kocaman bir AFERİN...

Çünkü girmeden önceki uyarılarımızı dikkate aldılar.

Hepsinin ellerini öptüler, çiçeklerini, hediyelerini verdiler, Huzurevinin huzurunu gürültü yapıp dağıtmadılar, tüm salona dağılıp herkesin gönlünü hoş ettiler. Hepsiyle tek tek ilgilendiler...

Getirdikleri eşarpları elleriyle bağladılar, patikleri giydirdiler.

Beraber türküler söyledik, ağladılar teselli ettik..

Bir Amca duymadı, kulağına bağırdık...

Ellerini aldık avuçlarımıza, sarıldık...

Ders zilini bekleyen çocukları zor ayırdık yanlarından.

"Öğretmenim, ne olur gitmeyelim, biraz daha lütfen..."

Yine geliriz deyip kandırabildik.

Umarım bu hevesleri bitmez, biz Amire Öğretmenimle getiririz, yeter ki istesinler...

"Yine gelin, hep gelin" dediler... Ordayız artık, kurtuluş yok bizden...

Gün karanlık bitecek diye korkmuştum, iyi ki ordaydık...

Kimin kime daha çok ihtiyacı varmış, hesabı zor.

Huzurevi bize de huzurmuş, öğrendik...

İSTANBUL GEZİMİZDEN..

2006-03-20T19:13:00.000+02:00

Ayıptır söylemesi biz bu Pazar benzeri az görülür bir İstanbul gezisi yaptık..

Emeği geçen herkese başta Kafile Başkanımız Amire Hocam'a (burda da Rehberim (iz)

sohbetleriyle yolu çekilir kılan öğretmen arkadaşlarıma,

sonra bizi yol boyunca kahvesiz bırakmayan servisini esirgemeyen Host Amcamıza,

bizi sağ salim götürüp getiren şoförlerimize,

uslu durup bizi yormayan öğrencilerime,

TEŞEKKÜRLER...

Bu gezi zaten unutulmaz ama fotoğraflar da yardımcı olsun hafızaya kazımaya

İşte onlardan birkaçı

müziksiz yol bitmezdi

aferin çocuklar

Topkapı Sarayı Bahçesi. Devasa ağaçlardan biri
Yorumsuz
Bu çay bahçesinden kalkamaz insan

Simsiyah

Martılar... Birşey yazmışlar sanki?

ARDA BEBEK :)

2006-03-16T19:50:00.000+02:00

Lacivert Gözlü Bebek...

Kuzen Ece ve Arda Bebek...
Hareket bitmiyor...
Ne bulursak ağıza... Dişimiz kaşınıyor...
Anneme doğru hamlede... Hissetti herhalde torun özleminde...
Nihayet uykuda...

Sadece uykudayken net resimleri, hiç durmadı ki...

ORMAN HAFTASI...

2006-03-14T16:24:00.000+02:00

Okulda bu aralar bir telaştır gidiyor.

Hem 23 Nisan hem de Orman Haftası kutlamaları organize görevi verilmiş.

Uğraşıp duruyoruz okulda kim varsa...

Kostümlü provalar, poster, afiş resim hazırlıkları...

Bu kareler düştü bugünden...

Meraklı izleyicilerimizden...

Orman çiçeklerimizden biri... Gerçekten yetenekli
Yorgun oyuncular izlemedeler
O da kelebek...
Ormancı ve pembe şapkalı kız...
ORMANI KORUYALIM

yağmur dinmiyor Trakya'da bu haftasonu...

2006-03-12T13:49:00.000+02:00

Geçen haftanın acısı çıkıyor...

Bahar geldi sandık, fena kandırıldık.

İlkbahardan sonbahara döndük.

Ne olacak böyle??

8 Mart & 1. Meslek yıldönümüm

2006-03-08T23:54:00.000+02:00

Bugün 8 Mart... Bilinir zaten Dünya Kadınlar Günü...

Kutlu olsun demek yetmez belki ama demek de lazım...

Dünyadaki işlerin %56 sını yaparken kadınlar ve dünya gelirlerinin de sadece %1'ine sahipken, ( Münevver Hocam'dan bu bilgiler, sağolun Hocam :) )

hala bu çağda da kurban edilirken namus belasına, hala hala vs.. bitmez

Kutlu olsun...

İndirimlerle, çiçeklerle anlamı kalmasın bu günün, içi boşalsın ama olsun, kutlu olsun.

Bir de üzerine benim için daha bir manidar kılan bu günü:

Tam bir yıl oldu mesleğe başlayalı... Nasıl geçti anlamadım. Okulumun deneyimlerine özendiğim öğretmenlerinin dediği gibi "daha nice yıllara". 30 yıl emek veren öğretmenler var. Şimdi bakınca o kadar zaman nasıl geçer diyor insan belki ama onlara sorunca da "1 yıl nasıl geçti, aynen öyle geçecek yıllar sen farkına varmadan". 24 yıldır hacmimiz var bu dünyada... Nasıl geçti anladık mı ki?

Altta bugünden birkaç fotoğraf...

Mustafa Hocam o pozu kendisi verdi. Sakın yanlış anlaşılmasın. Gün bizim günümüz belki tamam ama bizden baskı yok. :)

İşini aşkla yapan Nuran Hocam...

Gözleri parlar öğrencilerinden bahsederken,

okumaya başladıklarını söylerken.

Gönül Hocam..

Hani denir ya "gönül insanı".

Adı gibi gerçekten.

Çoğumuz sadece bakarken, o bakarken görenlerden,

gözden anlayan, hemen duygulanıp hemen süzen yaşlarını.

23 Nisan Hazırlıkları :)

2006-03-07T23:16:00.000+02:00

Bu yıl bizim okulumuz sorumlu 23 Nisan kutlama törenleri için...
Harıl harıl hazırlık var okulda.
O hazırlıklardan biri işte bu da.
Kıyafetler deneniyor, en renklisinden.
Ben olsam "23 Nisan tatil ya kim kalkacak de gidecek bayrama" demeden gelirdim tören alanına..
Gelin de izleyin diye uğraşıyor bu bıdıklar..
İçimiz açılacak!
Söz...

BAHAR SARHOŞLARI...

2006-03-05T21:58:00.000+02:00

Gururla söylüyorum, bizi bu pazar bahar çarptı.

İzin verdik, şehir içi bir kaçış planı yaptık.

Serhad Şehri Edirne'de yaşayanlardan telif hakkı istemiyoruz, herkes aynı kaçış planını uygulayabilir ve tavsiyemizdir.

Çünkü gerçekten iyi geliyor.

Hep aynı şeyleri yapmaktan bunalınca şehri terketmeden de farklılık yaratılabiliyormuş.

Ama bunun için yanınızda olması gereken aynı kaçışa hazır dostlar...

Ondan sonrası geliyor zaten.

Plan dediysem öyle "saat 9 hareket, 11 varış kahvaltı vs. vs. " türünden bir plan değil.

Çıkılsın yola da plan oluşur kendiliğinden...

Bize çoook iyi geldi...

Fotoğraflarla BAHAR KAÇIŞ PLANI 1...

Devamı???

Olur mu olur...

Kaçışın başlangıç noktası: Bankalar Durağı... Yoldayız...

Bence Edirne'nin en güzel yolu...

İki taraf ağaçlı...

Yanlarda taze sebze meyve tezgahları, huzur işte ....

Bu yazının başlığı da bu yoldan çıktı.

Her yer bahar sarhoşuydu bu yolda...

Tam bundan bahsediyorduk ki Amire Hocam: "Herkes bahar sarhoşu sanki"

deyince yandan geçen biri "Bence de" dedi.

Herkes aynı fikirdeydi yani bu yolda...

Hatta bazıları gerçek sarhoştu.

Bir amca tam önümüzde yalpaladı bisikletiyle sonra da düştü.

Kaç promil hesaplanamayacak kadar sarhoştu.

Bu da baharın suçu değil artık...

O yoldaki dev ağaçlardan...

Kahvaltı mekanımız Laleli Konak...

Evinizde hissedeceksiniz, bizden söz ...

Konağın şef garsonu Kaan'la tanıştırayım sizi...

İşine çok düşkün, kapıda karşılıyor misafirlerini...

Kapıyı açıyor, buyur ediyor...

Daha kapıda ısınıveriyorsunuz zaten...

Dedim ya işine çok önem veriyor o.

Diğer garsonlara bırakmıyor işini...

Tek tek topalıyor masaları...

Bu kadar değil Kaan'ın sunduğu servis. En güzelinden fotoğraflar çekiyor... Bakın...

Doğal, habersizce... Derin sohbetteyiz biz.. Amire Hocam da iş başında :)

Bu kez bende makina...

Sıcacık çay... Kendinizi o kadar çok evde hissediyorsunuz ki,

"Çay ister misiniz?" diye sorduklarında birden "Varsa evet lütfen" deyiveriyorsunuz...

Sanki misafirsiniz...

Gazetesiz, bulmacasız Pazar olmaz!

İkinci Durak : Fazlının Yeri. ( Bizim Köşe Kahve, Nam-ı diğer)

Çayı harikadır, tostu da.

Ayrıntılı tarif:

Bu kahve İstasyon Caddesi ile Karaağaç Caddesinin kesiştiği yerde...

Zaten o yüzden Köşe...

Rektörlük Binası.. (Eskiden Tren Garıymış)

Keşifteyiz...Lozan Anıtı BahçesiDüşmeye az kalmıştı..Makinist olası geliyor insanın orda... Özendim ben de çok.. Ah biraz kömür olsa gidecektim de neyse kaldı şimdilik...

"Gitmek mi zordur kalmak mı?"

Günün sonu... (Değil tabii, kim yazacak bunları yoksa... Herkes hala hayatta :)

Bu kaçış planı hasarsız, kayıpsız.. Bu sadece öylesine bir foto...)